Tunnel Vision
Θεέ μου, βοήθα με στην αγωνιά μου αυτή, την ύστατη στιγμή, να πιστέψω με όλη μου τη δύναμη πως η βλάβη μου είναι τελικά… αναστρέψιμη!
Μέσα στο τούνελ μου θαρρώ πως αρχίζω να βλέπω λίγο φως, να νιώθω πως ο κόσμος δεν είναι πια μικρός και τόσο μα τόσο περιορισμένος από λέξεις και συμπεριφορές, που μας οδηγούν στους ίδιους και τους ίδιους ανούσιους δρόμους. Δεν μπορεί λέω να γυρίζουμε ξανά και ξανά στον ίδιο κύκλο, χωρίς ποτέ ν’αποφασίζουμε να πάρουμε μια έξοδο απ’αυτή τη βολική, μουδιασμένη στροφή, η οποία μέρα με τη μέρα μάς αποχαυνώνει΄ χαζοί και τρελοί να οδηγούμαστε στην ολοκληρωτική εξάλειψη. Το τίποτα μετά, το τίποτα ύστερα, το τίποτα αύριο, το τίποτα στον αιώνα τον άπαντα. Όχι! Απ’το τούνελ μου το αρνούμαι. Τάσσομαι ενάντια σ’αυτή την επιβολή της εξαθλίωσης που μου επιβάλλεται από ποιον τελικά; Από μένα τον ίδιο, που αφήνεται σ’αυτή τη λαίλαπα, τη χίμαιρα, που εγώ μες το μυαλό δημιουργώ, για να με κατασπαράξει.
Άκου! Εγώ γεννώ τη ζωή, εγώ φέρνω το θάνατο και το σκουλίκι για να με ανακυκλώσει. Εγώ θέτω φραγμούς κι εγώ γκρεμίζω ουρανούς και φέρνω δίπλα μου αγγέλους για να με συντροφεύουν. Να με στηρίξουν και να μου πουν πού και ποια είναι η πληγή. Πού και ποια είναι η στερεμένη πηγή. Αυτή η οποία σταμάτησε να αιμορραγεί τη ζωή και την ανάγκη για ανάκαμψη, επειδή εγώ ίσως έτσι να το αποφάσισα, με το ν’αρνούμαι κατηγορηματικά μέσα μου ότι υπάρχει λύση.
Ναι, ναι! Εγώ έβαλα τελικά το στερητικό ‘’Α’’ μπροστά από το… δυνατόν. Εγώ με βούλωσα. Εγώ με φίμωσα. Εγώ με ακρωτηρίασα. Εγώ με έκανα αυτό που είμαι. Εγώ με εξευτέλισα σε τέτοιο βαθμό, που τυφλός πια περπατώ. Εγώ μού άνοιξα τα βλέφαρα κι εγώ μού έκαψα με φλόγες τα μάτια. Εγώ είμαι αυτός που μ’έκλεισα ως Μινώταυρο σε τούτον τον κύβο. Εγώ είμαι αυτός που πέταξε τα σκουπίδια και τη βρωμιά πάνω στην πληγή, πάνω στην πηγή, θάβοντας σα θεριό ανήμερο καθημερινά με συμπεριφορές και στάσεις, αυτή της την ανάγκη για ανάταση. Για λευτεριά απ’το κλουβί που επιβάλλει η κάθε της στιγμή όταν περνάει ανεκμετάλλευτη, απαρατήρητη. Όταν γλιστράει και χάνεται μέσα στην ίδια της τη φύση. Το αόριστο απ’το αόρατο που ξεσηκώνει το αφηρημένο. Να περνάει, δηλαδή, και ποτέ για μια στιγμή στο λογισμό να μένει. Να μη σταματάει για λίγο εδώ να την αισθανθώ, να την πιάσω, να τη μυρίσω, να τη δω και μετά μ’ένα φιλί στο υποσυνείδητο να την απαθανατίσω. Καθώς το νιώθω πως θα γυρνάει ξανά και θα γυρνάει μέχρι να περάσουνε όλες οι στιγμές και να σβήσω με μια ανάμνηση θολή, με βιτριόλι ποτισμένη, επειδή ποτέ μου δεν κατάλαβα αληθινά το τέρας τα όσα μού χαρίστηκαν.
Όχι!!! Θ’αντισταθώ. Θα παλέψω να χαρώ. Να νιώσω πως αυτά που έχω είναι πολλά, αμέτρητα κι ανυπολόγιστα. Ο έρωτάς μου, οι καρποί του κι εγώ ο δημιουργός τους. Αυτά είναι όλη η ζωή. Η δύναμη που εκδηλώνεται και με κυκλώνει. Με τρέφει με τη φωτιά και με απλώνει με τη θάλασσα ως τα άστρα. Με διογκώνει ως τον κοσμικό ορίζοντα και μετά με ξεβράζει πέρα από τα όριά του.
Coming up next: In Need
Tunnel Vision
