In Need

In Need Εκεί σκέφτομαι λοιπόν να πάω να πετάξω κάθε αρνητική σκέψη, λέξη και ενέργεια. Εκεί που είναι κατά πως φαίνεται μακριά. Για να προλάβει η πληγή στο μεσοδιάστημα να γιάνει, και η πηγή ν’αρχίσει να ρέει από μέσα της τη δύναμη για ζωή. Αυτή την ενδιάμεση παύση που υπάρχει μεταξύ της γέννησης και του θανάτου. Εκεί όπου μέσα αναπτύσσονται όλα. Τα πάντα. Και μέσα απ’αυτά φουντώνουν τα όνειρα, αστράφτουν τ’αστέρια, φωτίζει ο ήλιος, φέγγει η σελήνη και καταλαβαίνεις ότι κάποιος σ’ακούει, κάποιος σε βλέπει και σε παρακολουθεί πίσω από ένα συμπαντικό φινιστρίνι! Κάθε βήμα που κάνεις, κάθε πτώση, κάθε χτύπο της καρδιάς κι ανάσα που παίρνεις, μετριέται (συν) και συνάμα αφαιρείται (μείον) απ’αυτό το κενό, την παύση μεταξύ των άκρων. Των συνόρων που έχουμε μπλεχτεί και δεν λέμε να νοήσουμε πως ναι, υπάρχει μέσα μας Θεός και δε γνωρίζει από καλούπια, φράχτες, τείχη, φυλακές, μήτρες, γεωμετρικές επιφάνειες, πλευρές και γωνίες. Καθότι όλα γύρω Του νιώθω πως απλά θα πρέπει να υπάρχουν και να ρέουν σε μια μορφή άκτιστη που μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί μ’αυτή του αγιασμού. Μ’αυτή του κοσμικού παλμού. Του ρυθμού και του συγχρονισμού που θέλει όλα να’ναι ρευστά, πλαστικά κι ευμετάβλητα. Όχι στερότυπα, όχι προκαθορισμένα, προβλεπτά, ανιαρά κι ανούσια΄ όχι, δηλαδή, ανθρώπινα. Μα θεϊκά φτιαγμένα. Από κουκίδες διάσπαρτες και φωτισμένες που ταλαντευόμενες στο παντού και το πάντα, κανείς δεν έτυχε ποτέ του να τις δει, να τις καλωσορίσει και μ’έναν βαθύ αναστεναγμό, να τις στείλει νοητά εκεί που υπάρχει πραγματικά… ανάγκη! Έλα, ανάγκη μου εσύ με το υγρό σου σώμα να μου σηκώσεις τώρα τα χέρια ψηλά για να σ’αγγίξω, να’ρθω σε επαφή μ’αυτή σου την παγκόσμια λαμπρή επιδερμίδα, ώστε ν’ανατριχιάσω απ’τη χαρά, ν’αγαλλιάσω απ’τη συγκίνηση. Έλα, ανάγκη μου εσύ με ταπεινό κερί να φωτίσεις το δικό μου το σκοτάδι. Έλα! Εδώ είμαι και σε καρτερώ. Εδώ. Σ’αυτή, την άλλη, και σε όποια ακόμα μού αναλογεί ζωή. Έτοιμος είμαι να σε υποδεχτώ και να σ’ενσωματώσω. Έλα, ανάγκη μου εσύ. Πολέμησε μαζί μου, γίνε για χάρη μου η ασπίδα, για μια στιγμή η ελπίδα, η κοφτερή λεπίδα, κι ευλόγησε ετούτο τον αγώνα μου με της πηγής σου την πρώτη ανθισμένη ηλιαχτίδα! Μέσα απ’το ζουρλομανδύα μου σκάβω και σκάβομαι. Ανοίγω τρύπες κι ανοίγομαι σε δρόμους διαφορετικούς, εξωπραγματικούς. Δρόμους αλλιώτικους, που ο κοινός νους τούς κατατάσσει μ’ευκολία στους τρελούς, στους παλαβούς, στους λοξούς κι αλαφροΐσκιωτους. Δεν μ’ενοχλεί καθόλου η άποψη των ηλιθίων. Είναι επιτακτική ανάγκη να ξεφύγω απ’τον κανόνα. Όποιος τον Κύριο πρόλαβε, είπε ο σοφός. Αν το κατάλαβες, έχει καλώς. Αν όχι, τότε ό,τι έσπειρες θα θερίσεις. Οι πράξεις σ’αυτή τη διαμόρφωση, σ’αυτό το εξελικτικό στάδιο, θα ηχούν και θα σε συνοδεύουν αιώνια. Οι λογικοί μίλησαν. Τα είπαν. Η γνώση κατέβηκε. Το φως της απ’τον Προμηθέα σκορπίστηκε. Όποιος έσπευσε να το λουστεί, ανήκει στους τυχερούς. Οι λοιποί, ας μείνουνε δεσμώτες με τους μιαρούς. Τους καταραμένους που ορίζουν τις κολάσεις! Coming up next: Purgatory