Purgatory

Purgatory Αργά κυλάει το κορμί στην τρύπα της αβύσσου  Αργά σταλάζει κι η ψυχή μη το ξεχνάς θυμήσου Όπως το δάκρυ που’σκασε στην κόγχη του ματιού Με πόνο ενσωματώθηκε το δηλητήριο του φιδιού Μια ανάσα μοναχά δεν φτάνει να σε σώσει Ο θάνατος κανένανε δεν έτυχε ποτέ Του να λυτρώσει Μη το σκεφτείς λοιπόν να Τον παρακαλέσεις Όσα κι αν έχεις να Του πεις χειρότερα θα προκαλέσεις Σταμάτα ν’αγωνίζεσαι σταμάτα και να κλαις Κατάλαβε το λάθος σου κατάλαβε ότι φταις Είναι αργά για γυρισμό τα πόδια έχουν φουντώσει Ο δρόμος θα’ναι δύσκολος ο Ήλιος έχει πια κορώσει Μεγάλη αναπτύσσεται στο σώμα αδυναμία Μικραίνει της καρδιάς η άναρχη ταχυπαλμία Αυξάνεται η ανάγκη της για λίγη ηρεμία Τελειώνουν τ’αποθέματα το αίμα της γυρνά σε αναιμία Τώρα θαρρώ πως καίγεται της φύσης σου ο χώρος Κοίτα τον καρβουνιάρη δίπλα σου γελάει σα νεωκόρος Το χαίρεται το νιώθει το βλέπει πια σταφιδιασμένο Το απόκρυφο για σένανε είναι καλά καρβουνιασμένο Σαρδόνιο γέλωτα έχει η μούρη του που μοιάζεις με αράπη Αρεία φυλή ονειρευόσουνα τις τρως γερά από σατράπη Τραγούδι εύθυμο έπιασε στα χείλη να σφυρίζει Μπουνιές επάνω στο ρεφραίν στη μούρη σου γυρίζει Μην προσπαθείς με τις φωνές το άγριο να δαμάσεις Θηλιά είναι αυτές τον εαυτό σου να κρεμάσεις Το άλογο του Χάροντα ποτέ δεν θα το πιάσεις Τη συμφορά που σου’ρχεται μην το σκεφτείς να την κεράσεις Δέντρο ξερό καταραμένο δέντρο χαροκαμένο Στην άβυσσο μονάχο του κει κάτω κείτεται θαμμένο Μπηγμένο μες τα Τάρταρα διαρκώς παρακαλεί  Μία σταγόνα της βροχής μια ηλιαχτίδα Του πορτοκαλί Κι αντί γι’αυτά η λάμψη από την αστραπή οργιάζει Καίγονται όλα καίγονται μια νέα κόλαση χαράζει!! End of Season Two