The Devil All The Time
Βρε, βρε καλώς τηνα την πέρδικα που περπατεί λεβέντικα! Έλα, πλησίασε πιο κοντά μου να σε βλέπω καλύτερα. Τί έπαθες ξαφνικά; Σε πιάσανε οι ντροπές σου; Ή μήπως κάνεις νάζια; Πλησίασε, δε δαγκώνω. Δε θα σε φάω καλή μου, μήτε και θα σε λιθοβολήσω με τη… φιλοσοφική λίθο! Όχι. Κουβεντούλα θέλω να κάνουμε. Να πούμε τα πίτσι-πίτσι μας σαν φιλενάδες σε προσκαλώ. Να κουτσομπολέψουμε μωρέ, ξέρεις εσύ. Το σπορ το γνωστό στο οποίο επιδίδεσαι με πάθος εδώ και χρόνια. Μιλάμε κορίτσι μου δεν παίζεσαι. Δίνεις ρέστα ατελείωτα. Σκοράρεις, βλέπω, σε κάθε αγώνα που δίνεις για να επικρατήσει η ιστορία σου. Έλα το λοιπόν, κάτσε κοντά μου. Θα ψήσω καφεδάκι, θα κεράσω γλυκό του κουταλιού και τσιγαράκι. Και μετά, θα ρίξουμε μια πασιέντζα και μια κλεφτή ματιά στα… κατακάθια. Να δούμε τί λένε τ’άστρα, τα όνειρα, τί λένε οι οιωνοί, τί λέει η τι-βι, τί λένε τα σκουπίδια. Θα χωρίσει η κόρη της γειτόνισσας, θα την κλείσουν στο τρελάδικο, θα της πεθάνει τελικά ο άντρας από καρκίνο του προστάτη, θα συννεφιάσει, θα φυσήξει για ν’απλώσεις τα βρακιά του αφέντη άρχοντα μνηστήρα, θα χιονίσει ή τελικά θα βρέξει… κεφτέδες;
Έλα, μη με φοβάσαι. Εδώ βλέπω στα αρχεία μου ότι έχεις λέει βιογραφικό σπουδαίο. Ντουβάρι, ξύλο απελέκητο, στραβόξυλο, τενεκές ξεγάνωτος, μυαλό κουκούτσι, τζούφιο, καμμένο, κλούβιο αυγό, τούβλο, βούρλο, στόκος, στουρνάρι, κωθώνι, ανεπρόκοπη, ακαμάτρα, τεμπέλα, λολή. Μιλάμε εσύ κορίτσι μου θα πρέπει να είσαι ο κλώνος της Μαρί Κιουρί, η Μανικιουρί, δεν εξηγείται αλλιώς. Μιλάμε για λαμπρό στραβάδι, ε, συγγνώμη, πνεύμα ήθελα να πω, με σωρό από αντισυμβατότητες, φθονερούς υποστηρικτές, φανατικούς χαφιέδες και ηλίθιους λακέδες συμβουλάτορες!
Αααα, θα θυμώσω. Άρχισες την κλαψούρα τώρα; Κοίτα, δεν μ’αρέσουν εμένα τα δάκρυα, οι μύξες και τα σάλια. Μη τα σπαταλάς άδικα. Δεν επιθυμώ με τίποτα να μου ξεπλύνεις τα πόδια με την υποκρισία σου. Να μου λείπει. Σε θέλω μοναχά δυνατή, ωσάν βράχο. Καλή ώρα όπως είσαι όταν επηρεάζεις, μαγεύεις, πλανεύεις, παραμυθιάζεις και μπουρδουκλώνεις τους πάντες με το στόμα σου… Μαρία Μαγδαληνή και Φραγκογιαννού μαζί εσύ εκδοχή σύγχρονη της μυθικής Μέδουσας. Έλα, σταμάτα, να κοίτα, κρατώ… μη σκιάζεσαι, δεν είναι μαχαίρι, χαρτομάντηλο είναι για να σκουπίσεις τα βουρκωμένα ματάκια σου.
Μπράβο, πάρ’το, έτσι σε θέλω εγώ, λεβέντισσα. Μαντάμ σουσου επαναστάτρια!
Και για να’χουμε καλό ρώτημα, τί μαγείρεψες σήμερα στο… Hell’s Kitchen σου; Είμαι περίεργος να μάθω. Είδα στα γραφτά ότι είσαι και χρυσοχέρα, πανάθεμά σε, με μεγάλη λέει αγάπη για το… ‘μαγείρεμα’ γενικότερα. Μωρέ για δες ταλέντα. Εσύ τέκνο μου χαραμίστηκες. Χαντακώθηκες άδικα. Αλλά τέλος πάντων, τί τα ψάχνεις τώρα αυτά. Όσο περισσότερο τα σκαλίζεις, βρωμάνε και ζέχνουν τ’άτιμα. Το λοιπόν, σ’ακούω. Κακίες αυγολέμονο, κατάρες φρικασέ, ψέματα γεμιστά, μπούρδες στο φούρνο, μάγια τηγανιτά ή μαζευτήκατε τα κορίτσια και φτιάξατε κάτι με… κάρυ όλες;
Διαβάζω εδώ πράγματα σπουδαία, αγάπη. Δουλειές με φούντες. Έχεις δημιουργήσει από μόνη σου λέει ολόκληρη γκαλερί από καθρέφτες. Προβολές σου, δηλαδή. Ό,τι δεν τολμούσες να πεις, ό,τι δεν είχες το θάρρος να ξεστομίσεις, όποιο σαράκι φαρμακερό έκρυβες για τους άλλους καλά κρυμμένο στο υποσυνείδητό σου, ό,τι θα ήθελες γενικότερα να ξεράσεις, αλλά για λόγους κάλυψης, για τα τύποις, τα προσχήματα ή από τον υπέρμετρο φόβο που σε κυρίευε σαν διάολος, βλέπω πως τα φόρτωνες αθεόφοβη όλα χωρίς καμία ντροπή, χωρίς κανένα δισταγμό, χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, οίκτο, την παραμικρή ευαισθησία ή φιλότιμο, στα στόματα τρίτων.
Άλλους έβγαζες μπροστά να φαίνονται οι κακοί της υπόθεσης κι εσύ ήσουν καλά κρυμμένη πίσω απ’τις δικές τους πλάτες. Αυτούς χρησιμοποιούσες για να ερεθίζεις την κοινωνία και να συνεχίζεται έτσι με αμείωτο ρυθμό το σατανικό σου σχέδιο. Έβαζες λόγια αγαπητή και λέρωνες υπολήψεις. Ω, ναι. Δημιουργούσες με ψεύτικα στοιχεία, δίχως, εννοείται, αποδεικτικά, με αλλοιωμένες, παραποιημένες, διαστρεβλωμένες, μαγειρεμένες εν ολίγοις πληροφορίες, μίση, έριδες, βεντέτες και διχόνιες.
Πω, πω, πω. Μεγάλο το κακό. Κατέστρεφες μεθοδικά με το σάπιο σου το στόμα προσωπικότητες. Τις ξέσκιζες, τις μόλυνες ανεπανόρθωτα με τα δικά σου πάθη. Τις δηλητηρίαζες θανατηφόρα με τον διαστρεβλωμένο σου νου, το δικό σου λίγο. Το τίποτα, το λάθος που είσαι. Κι από πάνω, είχες και το θράσος να θες να βγαίνεις πάντα λάδι. Να τα φέρνεις, δηλαδή, από δω, να τα φέρνεις απο κει, με τούτα και με κείνα στο τέλος να είσαι εσύ η καθαρή και όλοι οι άλλοι από πάνω μέχρι κάτω λερωμένοι. Τίγκα στη ρετσινιά και το φαρμάκι. Κατράμι απ’τα δικά σου ψέματα, τις κόνξες και του μυαλού σου τον εφιάλτη.
Και μετά σου λένε ότι φταίει η αγελάδα για την καταστροφή του όζοντος. Λάθος! Εδώ η επιστήμη σφάλει. Εδώ είναι μονόφθαλμη, μεροληπτική και κυκλώπεια εγωϊστική. Η αγελάδα είναι άγιο ζώο και δεν φταίει ο αερισμός της. Όχι, κατηγορηματικά! Ο αερισμός από άτομα σαν και του λόγου σου ευθύνεται για την περιβαλλοντική ζημιά. Εσείς και ο οχετός που βγάζετε απ’το στόμα σας προκαλεί τη βλάβη στο οικοσύστημα. Κι αυτό γιατί έχετε αντιστρέψει τους πεπτικούς πόλους. Έχετε φέρει τον πρωκτό στο στόμα και το στόμα στον πρωκτό. Σπουδαία πράγματα. Απ΄όποια μεριά και να το δεις το φαινόμενο αυτής της μαγνητικής αντιστροφής, παίρνεις το ίδιο αποτέλεσμα. Ακαθαρσίες παντού! Εσείς δεν μιλάτε, αλλά αερίζεστε κι αφοδεύετε διαρροϊκά ασυστόλως.
Αλλά δεν πειράζει χρυσή μου. Αυτό που μετράει είναι ότι είσαι πια φανερή. Βγήκε στην επιφάνεια η… θανατηφόρα επιπλοκή της μαυρόψυχης ύπαρξής σου! Τώρα σε ξέρουν και οι πέτρες τί κουμάσι είσαι. Τί καπνό φουμάρεις και πόσο φθονείς. Τί μέρους του λόγου είσαι και τί αβυσσαλέο σκοπό έχεις. Μου αρκεί και μου περισσεύει φαρμακερή οχιά, ξεδιάντροπη νυφίτσα, μουσίτσα του κερατά, βρωμούσα και μουχρίτσα.
Κοίτα το λοιπόν με το… ‘ματάκι’ σου το πονηρό, το τσακίρικο που σκανάρει από τη μέση και κάτω, στο φερμουάρ και στον καβάλο, το δικό μου ΜΑΤΙ τώρα με προσοχή και άρχισε να μου λες τί σου δείχνει!
… έεετττσσσιιι λοιπόν, κάνοντας πρόχειρα τον απολογισμό, έχουμε και λέμε πως από τον Άρη, τον Ερμή, την Αφροδίτη και τον Ποσειδώνα, μέχρι τον Δία, τον Ουρανό και τον άμοιρο τον Κρόνο, στο τέλος μονάχα ένα τεράστιο και σκοτεινό νέφος από τα νεκρά κύτταρα των εκτεταμένων εγκαυμάτων τους που δεν καταβροχθίστηκαν απ’τη ρουφήχτρα απέμεινε για ενθύμιο να αιωρείται άναρχα παντού, και να κατευθύνεται στροβιλιζόμενο πού αλλού, από ντουγρού προς το κέντρο τού πάλαι ποτέ ηλιακού συστήματος και τους υπαίτιους βασικά αυτής της μεγάλης καταστροφής. Τη μητέρα Γη και την παράνομη σχέση της με τον δορυφόρο της. Αυτές τις δυο που απ’ τα ανομολόγητά τους, τη διαστροφή, την παρέκκλιση από καθετί το φυσιολογικό, τ’ ακραία πειράματα αλλά και τα κάθε λογής έκτροπα της διαμάχης τους, έφεραν στο σύμπαν τα πάνω κάτω…
Συνέχισε! Δε νομίζω ότι σου είπα να σταματήσεις!
…όοοτττααααννν κάποια στιγμή μετά από πολλούς αιώνες κόπασε η ατέλειωτη καυστική βροχή, καταλάγιασαν οι θυελλώδεις άνεμοι, μέρωσαν τ’ άγρια κύματα, αποτραβήχτηκε η φουρκισμένη κοσμική παλίρροια, έκατσαν τα κάρβουνα, σβήσανε οι τεράστιες φωτιές, υποχώρησε αισθητά ο καύσωνας και γενικά ο λυσσαλέος χαλασμός που προκάλεσαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, έφεραν τότε με τον ελαφρύ λίβα σαν κόλαφο απ’ του Θεού το χέρι την αποκάλυψη κι όλη τη φρίκη αυτής μαζί που εκκολάπτονταν κι εκκολάπτονταν για χρόνια μεθοδικά κάτω από τούτη την κοσμική αντάρα…
Στοπ. Ως εδώ τρελή. Αρκετά, σουπιά μελανοφόρα!!
Coming up next: Doctor Death
The Devil All The Time
