Here Comes the Alchemist Anesthetist
… σσσς, μη βγάλεις άχνα, Προμηθέα. Εγώ σου έκλεισα την επαφή, Εγώ σου έσβησα το φως, Εγώ σε άφησα μονάχο μες των ματιών το θάμπος και της σκέψης σου το σκότος. Θέλω να συζητήσουνε, θέλω να πούνε τα δικά τους με ησυχία. Νομίζουνε πως είσαι παλαβός, τρελός κι αλλοπαρμένος, κι ότι μονάχα αυτοί στον κόσμο της Βαβέλ έχουνε σώας τας φρένας. Εσύ είσαι βλέπεις ένα πείραμα, στον κύβο τους το γραφικό σου ερμητικά κλεισμένο. Ο Λόγος, η διάνοια και το ένστικο όμως είναι ανθρώπινες δυνάμεις, χωρίς κανένα φρένο. Αχ να’ξεραν όλοι αυτοί τί έχω Εγώ για τη μετέπειτα ζωή στ’αρχεία Μου φυλαγμένο. Ποιος είναι πείραμα σε ποιον, Εγώ το αποφασίζω! Ποιος είναι τέρας ή μη, η λογική Μου μόνο το γνωρίζει. Μην τους κοιτάς λοιπόν αυτούς, ας τους στην δική Μου επιστήμη. Μην αχολείσαι με αυτούς, Εγώ πλάθω της μοίρας τους τη ζύμη. Και να θυμάσαι τί Σου έχω πει, πως πάντα πλάκα θα’χουν οι ηλίθιοι!
«Πού βρίσκομαι; Λυπηθείτε με!», φώναξε μέσα απ’τα σωθικά του με όση δύναμη τού είχε απομείνει, βγαίνοντας προσωρινά απ’την καταστολή του. Βέβαια, η κραυγή του δεν ήταν και τόσο πιστευτή, μάλλον ξεψυχισμένη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Δεν είχε στην έκφραση της δύναμής της το ανάλογο σθένος για ν’αφυπνίσει ούτε καν τον ίδιο. Ήταν και δεν ήταν, δηλαδή, αληθινή. Γι’αυτό, για να’ναι σίγουρος, επιχείρησε να την ξαναβγάλει με μεγαλύτερη τόλμη, αποσιωπώντας έτσι με το θάρρος του την λανθασμένη εντύπωση που μπορεί να ανεγείρονταν στον οποιονδήποτε γύρω του για τις τυχόν μικροψυχίες των συναισθηματικών του εκδηλώσεων, αλλά και τα ίσως αφελή περισσεύματα μιας σαστισμένης λογικής του.
«Πού βρίσκομαι; Λυπηθείτε με, πονάω αφάνταστα!», ξαναείπε δυνατότερα αυτή τη φορά. Τίποτα, όμως, δεν ακούστηκε για απάντηση σε τούτη τη δεύτερη και ίσως πιο ηχηρή εξωτερίκευσή του. Ήταν όπως φαίνεται μόνος, μπηγμένος σ’έναν δικό του προσωπικό επώδυνο λήθαργο, και ανάλογα και ο ίδιος στα τερτίπια του προσαρμοσμένος να κείτεται ακούνητος, μιας και κάθε του κίνηση για δραπέτευση απ’το παράλογο φοβέρισμά του, του επέφερε μεγαλύτερο πόνο στο ήδη καταπονημένο σώμα του.
Η ανδρεία του, παρέα με την αποφασιστικότητά της, ήταν ακινητοποιημένες παρά την θέλησή τους πάνω σε μια ξύλινη διακήρυξη. Κακοποιημένες και αυτές μέχρις εσχάτων από τον παροπλισμό τους, αφήνοντας απλά στωικά το μανιφέστο της να πέφτει υπό την μορφή παραποιημένων σταγονιδίων αίματος με ιδρώτα στο λασπωμένο χώμα από κάτω τους. Στην λέρα του η κίβδηλη πρόσμιξή τους να γράφει ξανά από την αρχή ένα ιστόρημα ήδη απ’την γέννησή του ανακατωμένο με την αγνότητα και την διαφθορά, την πίστη και την προδοσία, την αγάπη και το μίσος, την αλήθεια και το ψέμα, το φως και το σκότος.
Καθότι μόνα τα δυο ζευγάρια στο κάκοσμο τέλμα τους, διαλαλούσαν με ευαρέσκεια για τους τυχόν γύρω ακροατές, τις αυθεντίες, τους ειδικούς πειραματιστές ή ποιος ξέρει τελικά τους… αναίσθητους αλχημιστές, την επιτυχία μιας ακόμα παραχάραξής τους. Προσπαθούσαν πλέον φανερά, άσχετα με την σιωπηλή τους εδώ και χρόνια επιβολή, με το ανεπαίσθητο και επίμονο ‘πλιτς-πλατς’ τους, να ξεμπερδευτεί και να κλειδωθεί επιτέλους μια για πάντα γι’αυτούς, μέσα στο μυαλό τους, στη μεγάλη του πινακοθήκη, η μανία της δικής τους αντιπαλότητας. Αυτή που λογικά προορίζονταν εδώ και αιώνες να εκτεθεί στα βαρύθυμα ή σαρδόνια χαμόγελα του νου τους ως μια ακόμα μάχη συμβολισμών, παθών και προσωπικών τους ίσως βλέψεων.
Ήταν ολοφάνερο πια ότι οι παλαιότεροι τρόποι επιρροής τους, το μόνο που είχαν καταφέρει, ήταν η ψύχωσή τους αυτή, όλη της η εκλυόμενη παραφροσύνη, απλά και μόνο να κρύβεται εντελώς αυθόρμητα, πριν καν προλάβει να εκτελεστεί η παραφορά της, στα καλά ασφαλισμένα κιτάπια της ίδιας τους της δυσθυμίας. Εκεί ανορεκτική και κακόκεφη να μπερδεύεται, να τρώγεται με τα ίδια της τα λυσσακά, περιμένοντας έτσι τσαλακωμένη για άλλη μια φορά την νοθευμένη γραμμή που με το ‘πλατς-πλουτς’, με την ροζ κατεύθυνσή της, θα χάραζε τελικά στο σκούρο καφέ χώμα της γης τον ρόλο τον οποίο προορίζονταν να παίξουν.
Καταποντισμένες να βρίσκονται σε αγωνίες αιώνιας προσμονής που θα έκαναν και τον πιο άσπονδο εχθρό τους να τις λυπηθεί για την κατάντια τους αυτή. Τη φριχτή πληροφορία της ισχυρής διεμπλοκής τους που γίνονταν κι η βασική αιτία σε κάθε άλλη σύγκρουση συμφερόντων εναγκαλισμένες να στραπατσάρονται άγρια, αφήνοντας έτσι όλη τη γνώση της έντασης του φαινομένου αντίδρασής τους στους γύρω παρατηρητές να πλανάτε αμφίβολη για το περιεχόμενο, αλλά και για την δυνατότητα στο εγγύς μέλλον επίτευξης μιας μεταξύ των συμφωνίας ή έστω συμβιβασμού.
Coming up next: Comfortably Numb
Here Comes the Alchemist Anesthetist
