Field of Dreams
Από ψηλά ατενίζεις μαύρη την επιφάνεια κοίτα καλά και θυμήσου κάποτε τί σου’πα
Δες τα κάνω όλα καινούργια δείχνουνε στο νου βαρύτητα και βαρβαρότητα μια σούπα
Φαίνεται παράδοξο μα των πράξεων άδοξο το τέλος πάει κει κάτω στο χάσιμο η λάμψη
Θέλει βοήθεια αλήθεια σού λέω το μούχρωμα δεν το μπορεί μονάχη να το παρακάμψει
Αν δεν συμβεί ένα θαύμα είναι η Γη όταν πετάς τότε θωρείς το κτίσιμο των Ηλυσίων
Αντανακλά μια μυρωδιά σε παρασέρνει μες στα σύγνεφα φωνάζουν όλα εδώ πλησίον
Στον πρωτομάστορα κάτσε κοντά μη βγάζεις άχνα καμιά της δεν λαχτάρησε τον κύβο
Όσο και να τον κοιτάς στα μάτια πάνω κύματα έρχονται σορός το όνειρο το είδα σκύβω
Απ’τη σκέψη όλα ξεκινούν και φεύγουν οι φωνές απόκοσμες ηχούν καμπάνες και βοές
Ξεστρατισμένες βρέθηκαν απ’την πηγή η στάμνα έσπασε και χύθηκαν στο χώμα εμβοές
Αχ οι τρελές τα’σκίσαν τα χαρτιά ήταν πρωτότυπα αντίγραφα τού παραδείσου σχεδιασμός
Νοητικός ήτανε όμως κι έμεινε έτσι χάμω να σέρνεται το αιώνιο φίδι κι ο αναβρασμός
Της πρώτης έδρας ο κορμός στραβός στο μάτι εισέρχεται κακό ο Πολύφημος είναι τυφλός
Ουρλιάζει η βάση κατράμι κείτεται σα σφαίρα αρχαία ορίεται ο Ωρίων όμορφος αεί σασμός
Αυτός είναι ο πρόδρομος αυτός ειν το καλό μιλάει ακούς γελάει στην άβυσσο ένας σεισμός
Σου λέει φτιάξτο σωστά από πάντα έφεγγε το πρίσμα αρχέτυπος πληροφορία η σάρωση
Μια λειτουργία κοσμική ανατολή και δύση ενός αστέρα του’μελλε πληγή βαθιά η χαλάρωση
Είναι Πατέρα άτιμη η ουλή θυμίζει ό,τι γρυλίζει γύρω μου αγκάθια λεν την παραμόρφωση
Δεν θέλω άλλη από δαύτη που είδα να εισέρχεται σα βίδα μες στο κορμί μου κι αναμόρφωση
Με 7 χρώματα η ηχώ σου ντύνεται το φως είναι ευφυΐα που μένει απάνω χτίζουνε φωλιές
Στα υψηλά κι απάτητα πετούν πουλιά τού ονείρου άυλα πνεύματα κρατούν σφιχτά θηλιές
Που κρέμονται σα ρίζες απλώνονται στα βάθη ο χρόνος έχει πέσει το ρολόι μονάχο του χτυπά
Αλίμονο το μαύρο όλα τα τραβά και τίποτα δε μένει παρά η λογική μονάχη της σφυροκοπά
Γιατί όλα μέσα του πηγαίνουνε σφόδρα ερωτευμένα με το άρμα που το ζώνουνε τα φίδια
Και μόνο να’ξερες ότι ένας μηχανισμός κρατά το άσπρο απ’των Ταρτάρων Μου τα βραχίδια
Έχουνε ανώμαλη υφή όπως του ωκεανού η ψυχή γιομάτη τρύπες δες σαν το σφουγγάρι
Όταν το βγάζουν άγουρο είναι κλειστό το κέλυφος θυμίζει από μακριά ολόγιομο φεγγάρι
Αντανακλά τον ήλιο βασιλιά και μια κορώνα χρυσαφιά στο θρόνο κάθεται δικέφαλος αετός
Και σπαρταράει χρυσόψαρο στα πόδια η δύναμη επιστρέφει νικητής θεός Ερμής ο φτερωτός
Καβάλα σ’άλογο μαχών ο επιζών ποτέ του δεν ξεχνά ότι η επιστήμη κελαϊδά με μικροσκόπια
Συμπεριφέρεται όπως το ράσο του παπά μια καταχνιά φωνάζει το λευκό απαντά με τηλεσκόπια
Οι ιδέες κοιτούν πλανήτες στριφογυρνούν το νεφέλωμα γυρίζουν τούμπα ένα κύκλοτρο πετούν
Το πιάνει αυτό ρωτά ποιο ειν το μέσο άραγε το κόκκινο το πράσινο ή το μπλε χασκογελούν
Παραμιλούν και φλυαρούν μα η συχνότητα αποφασίζει τί μένει στο τέλος μόνη αποφαίνεται
Τί απορροφάται στα σωθικά ενός θηρίου μία γριά φορά κουκούλα πορφυρή η κτίσης πλένεται
Σε καταρράκτες το στερέωμα ξεπλένεται η φθορά κατακρυλά από ψηλά ορίζεται η ορθότητα
Κι ενώ δουλεύεις ένα αρχέτυπο θεριεύεις άγρια επαναστατεί το Elysium μια τελειότητα
Ισχυρή απ’τα φορτία περιστρέφεται γύρω απ’τον κόσμο εσύ δημιουργείς τον ήρωα Αχιλλέα
Πού είναι ο σύντροφος σέρνεται και γδέρνεται το σώμα Πάτροκλε άχρηστο πετιέται σα σκελέα
Μα η ασπίδα μυρμηδόνα πυρόξανθε πολεμιστή είναι η λογική που κρατάει μια χούφτα αστέρια
Φωτεινά σαν τις πυγολαμπίδες ένα πράμα περίεργο τα φωτόνια φτιάχνουν πλέγμα χωρίς χέρια
Αιθέρια σε κρατάει το καθαρό είναι κλειστό κι αντανακλά όλα τα χρώματα μαζί το Άγιο Πνεύμα
Του Παντοκράτορα και Κοσμοκράτορα αξίωμα κρατά στο στόμα κλαδί ελιάς τής Αθηνάς το νεύμα
Πλανάται ολούθε μύρο και λιβάνι καίγεται το χέρι στο φλυτζάνι έπεσε μια στάξη τού φωτός
Αυτό δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό που γίνηκε το κλείστρο κλείστο δεν έφταιξε ποτέ ο Χριστός
Αν στη δική σας στέψη υπάρχει χάσμα αναμεταξύ στο φως το σκότος είναι αντίθεση ισχυρή
Η επιστροφή ή έλευση είμαι Εγώ το Αγαθό συσπειρωμένο όπως η αστραπή Μου είναι φοβερή
Χτυπάει σ’έξι έδρες γύρω σχηματίζεται καπνός λευκός οι σωρείτες βαριοί κι όμως ψηλά αεί
Το χιόνι πέφτει βροχή απ’τη βαρύτητα και ο πάγος στα αζήτητα για όλους το νερό κυριαρχεί
Το θεϊκό ταλάντωση τεράστια ειμί η κληρονομιά κρατιέται πάνω σε μια σίτα που ανοίγει
Διαρκώς τα χρώματα Σουλιώτισσες μ’ένα τραγούδι η ψυχή χτυπιέται απ’το τέλος να ξεφύγει
Αφού η βάση που πατάς κρύβει μία σοφία είναι τ’άσπρο όπως φαίνεται ακέραιο ελαιοτριβείο
Συνθλίβει τον καρπό κουβάλα στο μυαλό για να’ρθουν όλοι αυτοί που έπεσεαν σε άτιμο σφαγείο
Στων ηφαιστείων τ’ορυχείο βγάζει αναστάτωση το κάρβουνο δεν είναι πρίσμα μα μήτε & κλειδί
Συντονισμού όλων των νευρώνων η εμπειρία τόξο ουράνιο του νου οι νεράιδες κρατούν ραβδί
Στοχάσου η συνοχή είναι διαθέσιμη στρατιά που αποτελιώνεται σε νησί ένας μύθος ο Ναπολέων
Πεθαίνει μόνος και εξόριστος στο χάος η ομοιόσταση ένα αστέρι αχ λαμπερό η NAP ο Λέων
Βρυχάται και διερωτάται ποια να’ναι άραγε η συνέχεια χειραφετείται και πάει ας τη μη τραβάς
Το πινέλο απ’τον Νταλί απλώνει τη μπογιά στα μάτια αίφνης ένας κύκνος ελέφας κι ο καμβάς
Ρωτάς πού πας δεν ξέρεις τί έκανα κάποτε εγώ ζωγράφιζα με τα ακροδάχτυλα σχέδια ονειρικά
Τοπία ξετυλίγονταν σουρεαλιστικά οι υποσυνείδητοι συμβολισμοί μες το κεφάλι έργα βιοχημικά
Field of Dreams
