Κάθε αναπνοή, είναι ένα θαύμα ζωής. Κάθε ανάσα, της ύπαρξης ελπίδα. Σοφία ασύλληπτη, που μόνο η λογική κι η αλήθεια ξέρει!
Το σώμα κι η ψυχή, έχουν κι αυτά απ’τα φτερά το γέννημά τους. Καρπός της ένωσης αυτής, είναι συνεχιστής με παρελθόν γνωστό. Το τέκνο το μονάκριβο, που όλοι το γνωρίζουνε με το ψευδώνυμο Εγώ! Όμως αυτό, ασχέτως αν φαίνεται μονάχο, κρύβει στα εσώψυχα πολλά… ‘παιδιά’. Όσα μπορεί να βάλει ο νους κι ακόμα περισσότερα. Αν ξεκινήσω να μετρώ, να σκέφτομαι και να προσθέτω, σταματημό δεν θα’χει ο λογισμός μου. Είναι πολλά τα νούμερα, το ίδιο και τα σύμβολα, πολλές οι ενώσεις και άπειρες των εκφράσεών του οι εξισώσεις.
Κάθε κρυφό παιδί στο άθροισμά του, για μένανε αντιπροσωπεύει ένα της λίστας χημικό στοιχείο. Στον πίνακα τον περιοδικό, σε διάταξη να βρίσκεται οργανωμένη, με βάση την ηλεκτρονική δομή, τις ιδιότητες και τον αριθμό του τον ατομικό. Άρα, εγώ το Εγώ λέω πως από μόνο του σε προσδιορίζει και σε καθορίζει. Σε κατατάσσει και σε ταξινομεί. Σε φέρνει δηλαδή και πάλι στην αρχή. Σε στρέφει πρόσωπο με την αληθινή αξία και πηγή.
Το ένα εγώ το όρισα εξ αρχής και το’πα υδρογόνο. Ζωή, ελπίδα, λογική κι αλήθεια, στης διεμπλοκής τη σύντηξη, το ήλιο είδα μες στα δικά μου -αν θες να πεις- τα παραμύθια. Τον Ήλιο βασικά, και του Αγαθού τη λάμψη. Την ομορφιά την άπλετη, τα χρώματα της δύσης, τα βλέφαρα που κλείνουνε, το φως του από τα μάτια σου όταν πας να σβήσεις.
«Στην αρχή μου θα βρίσκεται το τέλος μου!», είπε σωστά ο ποιητής. Και σκέφτομαι τα λόγια του πως κρύβουνε βαθιά σοφία. Όταν το Εγώ διογκώνεται, αλλοιώνεται η ουσία. Το σώμα ζει σε όνειρο κι η ψυχή σε φαντασία, αφού μαζί συνθέτουν τη δική τους πεμπτουσία. Αιθέρας τοξικός που φέρνει μόνο παραισθήσεις. Όλα φαντάζουν όμορφα, καλά συγυρισμένα. Όλα είναι ωστόσο ανάκατα και παραμορφωμένα.
Όσα πλησιάζουνε ή μπαίνουνε στην σφαίρα επιρροής του, η έλξη, ο άνεμος ο θερμικός και το φάσμα ακτινοβολίας του, με μιας θα τα εξατμίσει. Τίποτα δεν θ’αφήσει όρθιο. Όλα από την τρέλα του αφού τα διαστρεβλώσει, ο κακοήθης και παθολογικός του χαρακτήρας μονομιάς θα τα εξαφανίσει. Κι όσο οι άτακτοι ρυθμοί και οι ψηλές ταχύτητες θα εξαντλούν το υδρογόνο (H) που μετέτρεπε σε ήλιο (He), τόσο και πιο γοργά στο τέλος της ζωής του θα πλησιάζει.
Κυρίαρχο γίνεται πλέον το Εγώ, τα υπόλοιπα γι’αυτό απλά είναι περιττά, ανούσια και στην τύχη τους παρατημένα. Αυξάνεται έτσι διαρκώς και μέσα του φουντώνει. Κόκκινος γίγαντας τελικά το Εγώ, που τα πάντα στο πέρασμά του πυρακτώνει. Σαρώνει με το εκτόπισμα της αρρώστιας του και από μόνο του τον εαυτό του θανατώνει.
Νάνος λευκός, πτώμα αστρικό, ανίκανο να συνεχίσει τις πυρηνικές του αντιδράσεις και να συγκρατήσει τη δομή του. Μέσα στο μένος του διαρκώς απωθεί κι απωθεί τα αραιότατα εξωτερικά του στρώματα, αφήνοντας επάνω στο κρεσέντο του έναν πυρήνα αδρανή να καταρρέει βαρυτικά. Κουφάρι ουσιαστικά που απ’την τρομαχτική συμπίεση, θα μείνει για τα πρακτικά μονάχα με οστά απ’οξυγόνο κι άνθρακα!
Και ξανά πάλι απ’την αρχή ο ίδιος κύκλος. Υδρογόνο, ήλιο, άνθρακας, οξυγόνο. Ζωή, ελπίδα, λογική, αλήθεια…
