Το Εγώ, αναπόφευκτα, θα σε γυρίσει άναυλα μικρό. Το τελευταίο (μικρό), το ανέφερα κι εγώ στο intro, με σκοπό, βέβαια, απ’την αρχή ακόμα, να προλάβω ετούτο το μοιραία βίαιο κακό. Αν δυστυχώς δεν πρόλαβα και συνέβη, υπάρχει ακόμα καιρός και για μια δεύτερη ευκαιρία που λένε. Κι αυτό γιατί το Εγώ, η φύση σου η αδάμαστη, η ακατέργαστη, η απρόβλεπτη, η ανεξέλεγκτη, η αχόρταγη, η κτητική, η πρωτόγονη, η τιποτένια δηλαδή, έχει από τη Φύση προικισθεί με τους ενδογενείς επιδιορθωτικούς μηχανισμούς, για να σε φέρουν από το ολίσθημα της λογικής, σε μια αρχική κατάσταση και πάλι, στην οποία θα βρεθείς με λιγοστά μεν εφόδια επιβίωσης, αλλά τουλάχιστον πολύ ισχυρά, αν καταλάβεις, φυσικά, τη δεύτερη φορά την πρόθεσή της για συνετισμό σου.
Αυτά τα δύο βασικά στοιχεία είναι: ο άνθρακας και το οξυγόνο. Συγκεκριμένα, οι πηγές άνθρακα και το μοριακό οξυγόνο, αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για την παραγωγή ATP και κατ’επέκταση ενέργειας απαραίτητης για την κυτταρική λειτουργία, καθώς και τη συντήρηση των ενδοκυττάριων οξειδοαναγωγικών αντιδράσεων.
Κατά τη διάρκεια σύντηξης του υδρογόνου και τη μετατροπή του σε ήλιο, παρομοίασα το Εγώ με έναν πύρινο Κόκκινο Γίγαντα, που καταναλώνει αχόρταγα ό,τι βρει μπροστά του, δηλαδή το παραχθέν ήλιο, φθάνοντας έτσι στο τέλος από την ίδια του τη λαίμαργη φύση (βλέπε παραπάνω), να καταλήγει ένας Άσπρος Νάνος με πυρήνες οξυγόνου και άνθρακα, μέσα από μια διαδικασία που ονομάζεται triple-alpha process.
Αν τώρα ο Κόκκινος Γίγαντας ή το Εγώ δεν έχει την απαιτούμενη μάζα, που θα διατηρήσει τη θερμότητα σε τέτοια ύψη στον πυρήνα για να χρησιμοποιηθεί και ο άνθρακας, τότε σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν πλέον άλλες διαδικασίες σύντηξης, άρα ούτε και άλλες διαθέσιμες πηγές ενέργειας, γεγονός που σημαίνει μεγάλη αδυναμία και ένα γενικότερο αίσθημα εσωτερικής κατάρρευσης.
Κι εδώ είναι το πιο κρίσιμο σημείο. Θα αφεθείς σ’αυτή την… πτώση (βλέπε Αλμπέρ Καμί) ή θα παλέψεις σθεναρά, επειδή θέλεις οπωσδήποτε το Εγώ σου ξανά ψηλά, φουντωμένο και ακμαίο? Η απόφαση είναι καθοριστική.
Κάθε υπερπροσπάθεια συγκράτησης, διατήρησης, αλλά και αύξησης της εσωτερικής πίεσης ενάντια στην αναπόφευκτη συμπίεση της υπόστασής σου σε μικρότερους ‘ογκομετρικούς χώρους’ (electron degeneracy pressure), θα σου προσδώσει μεν μια στοιχειώδη πυκνότητα, μια ακαμψία, ένα είδος σκληράδας κι ένα δεκανίκι μάζας εφήμερο, ωστόσο, η έλλειψη πνευματικής πλαστικότητας που προκύπτει απ’την διαρκή ανάγκη σου για αντίσταση στα νέα δεδομένα ‘υποβιβασμού’, ενδέχεται να σε οδηγήσει σε κακή, ανορθόλογη διαχείριση των τελευταίων πόρων σου.
Το οξυγόνο και ο άνθρακας, αποτελούν στοιχεία κλειδιά για τη δημιουργία κι ανάπτυξη ‘όγκων’ στο χώρο.
