There is a difference between “heaven”/”Heaven” and “the heavens”. “The heavens” refers to everything you see when you look up into the sky (beyond the clouds at any rate), whereas “heaven”/”Heaven” is a place.
Ο Αιθέρας ή ο Αιθήρ, σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, ήταν θεότητα που γεννήθηκε από την ένωση της Νύχτας και του Ερέβους. Ο Αιθέρας ήταν θεότητα που συνδεόταν με την ευτυχία, όπως και η αδελφή του Ημέρα, σε αντίθεση με τους γονείς του, Έρεβος και Νυξ (Νύχτα), που συνδέονταν με τη δυστυχία. Από τον Αιθέρα και την Ημέρα, σύμφωνα με κάποιους αρχαίους μύθους, γεννήθηκε η Θάλασσα.
Σε άλλους μύθους, όπως στην Τιτανομαχία, εμφανίζεται ως πατέρας του Ουρανού και οι Ορφικοί τον θεωρούσαν ψυχή του κόσμου, γιο του Χάους και της Όρφνης. Στους τραγικούς είναι σύζυγος της Γης και ο Αριστοφάνης τον θέλει πατέρα των Νεφελών. Αντίστοιχο μύθο βρίσκουμε στην ινδική και αιγυπτιακή μυθολογία.
Ο Αιθέρας, αποτέλεσε σημαντικό μέρος της προσπάθειας των επιστημόνων για την κατανόηση του Σύμπαντος, από τον Αριστοτέλη (και τους παλαιότερούς του) μέχρι τους επιστήμονες – ερευνητές της σύγχρονης εποχής. Παράλληλα όμως, ο αιθέρας υπήρξε και ένα πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ των επιστημόνων για το αν υφίσταται ή όχι. Μετά την δημοσίευση της θεωρίας της “Ειδικής Σχετικότητας”, η ύπαρξη του αιθέρα εγκαταλείφθηκε οριστικά, κατόπιν εντολών… όπως και ήταν αναμενόμενο.
Αιθέρας, σύμφωνα με την αρχαία και τη μεσαιωνική αντίληψη, ήταν το υλικό που γέμιζε τον χώρο του σύμπαντος γύρω από την γήινη σφαίρα. Στο παρελθόν, χρησιμοποιήθηκε η ιδέα του αιθέρα για να εξηγηθούν φαινόμενα διάδοσης του φωτός, ιδέα που απορρίφθηκε μετά το πείραμα των Μάικελσον και Μόρλεϋ. Το πείραμα αυτό απέδειξε ότι το φως ταξιδεύει με σταθερή ταχύτητα, ως εκ τούτου ο αιθέρας δεν υπάρχει.. Η ιδέα της ύπαρξης του αιθέρα ήταν αποδεχτή μέχρι το συγκεκριμένο πείραμα, ενώ την ιδέα της ύπαρξής του εισήγαγαν οι αρχαίοι Έλληνες, ως το πέμπτο στοιχείο, την πεμπτουσία.
Ο αιθέρας είναι μέχρι και σήμερα κάτι απαγορευμένο επίσημα, για να μπορούν να παραπληροφορούν και να διαστρεβλώνουν τη σπουδαιότητά του ανεπίσημα. Εντούτοις όμως, σύγχρονες απόψεις που πηγάζουν από την Κβαντομηχανική, έρχονται να διαψεύσουν την αντίληψη αυτή και να αναστήσουν για ακόμα μία φορά την ιδέα και την σπουδαιότητα του Αιθέρα στην ζωή.
Μόλις, λοιπόν, ανακάλυψαν μέσω αστρονομικών παρατηρήσεων ότι το φως χρειάζεται κάποιο χρόνο για να ταξιδέψει, οι επιστήμονες αναρωτήθηκαν για τη φύση του φωτός. Επειδή το φως είχε κυματικές ιδιότητες, δηλαδή συμπεριφερόταν σαν κύμα, συμπέραναν ότι ήταν κύμα. Το επόμενο ερώτημα ήταν, πού μεταδιδόταν αυτό το κύμα. Επειδή δεν υπήρχε κάποιο απτό υλικό που να το μεταδίδει, αποφάσισαν να το ονομάσουν αιθέρα. Ωστόσο, ο Νεύτωνας υποστήριζε ότι οι κυματικές ιδιότητες του φωτός δεν αποδείκνυαν ότι υπήρχε αιθέρας. Η κβαντική Φυσική καθώς και οι διάφορες θεωρίες για την Ενέργεια του Μηδενικού Σημείου, ανάστησαν ως ένα βαθμό την ομιχλώδη και «απαγορευμένη» θεωρία του Αιθέρα. Εμφανίστηκαν έτσι οι λεγόμενοι νεοαιθεριστές, που υποστήριζαν τη σύγκλιση Φυσικής και μεταφυσικής. Ένας πρωτοπόρος νεοαιθεριστής ήταν και ο Βίλχελμ Ράιχ. Αυτός «ανακάλυψε» την οργόνη, μια αρχέγονη κοσμική ενέργεια που βρίσκεται παντού στο σύμπαν, και η οποία έχει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού Αιθέρα.
Το 1954 ο διακεκριμένος Άγγλος φυσικός P. A. M. Dirac αναρωτήθηκε σοβαρά για τη σκοπιμότητα, η επιστήμη να ρίξει μια δεύτερη ματιά στη θεωρία του Αιθέρα: «Η φυσική θεωρία που δεν βασίζεται στον αιθέρα φαίνεται πως έφθασε στο ανώτατο στάδιο και στο τέλος των δυνατοτήτων της. Ίσως δούμε στον Αιθέρα μια νέα ελπίδα για το μέλλον».
Σήμερα οι θεωρητικοί του Αιθέρα δεν τον βλέπουν ως ένα αόρατο υγρό, που βρίσκεται παντού στο σύμπαν. Αντίθετα λένε ότι είναι ένα σπειροειδές θεμέλιο του σύμπαντος, που δεν μπορεί να μετρηθεί με τα όργανα, επειδή κινείται πολύ γρήγορα. Ο δρ Moray B. King από τη Γιούτα των ΗΠΑ δεν είναι ο μόνος επιστήμονας της «ενέργειας του χώρου», που πιστεύει πως ο Αιθέρας κινείται με σπειροειδή κίνηση. Ο Ινδός επιστήμονας Paramahamsa Tewari έχει την ίδια άποψη. Σύμφωνα μ’ αυτή, το σύμπαν, σε κάθε κυβικό του εκατοστό, είναι γεμάτο από κολοσσιαία επίπεδα ενέργειας τα οποία κινούνται με εκπληκτικές ταχύτητες σε «μορφή δίνης». Αυτή είναι η αιτία που από τους γαλαξίες μέχρι και τα ηλεκτρόνια κυριαρχεί η σπειροειδής κίνηση.
Γιατί όμως η ενέργεια του Αιθέρα δεν μπορεί να εντοπιστεί και να χρησιμοποιηθεί ακόμη; Ένας επιστήμονας περιέγραψε την ενέργεια αυτή σαν δύο γιγάντιους, αόρατους ελέφαντες που σπρώχνουν ταυτοχρόνως από τις δύο πλευρές μια πόρτα. Όσο κι αν σπρώχνουν με ίσες δυνάμεις, η πόρτα δεν πρόκειται ν’ ανοίξει ούτε από τη μία πλευρά ούτε από την άλλη. Η άντληση της αιθερικής ενέργειας απαιτεί μια κατάλληλη διαφορά δυναμικού.
Οι θεωρητικοί της νέας Φυσικής πιστεύουν πως ο Αιθέρας δεν υπακούει στους περιβόητους Νόμους της Θερμοδυναμικής, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε και να καταστραφεί, παρά μόνον ν’ αλλάξει μορφή. Γι’ αυτούς η ενέργεια πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί ή να καταστραφεί. Εκείνο που χρειάζεται είναι ένας νέος Αϊνστάιν, που θα ξεπεράσει τους νόμους διατήρησης της ενέργειας και θα δημιουργήσει το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η νέα αιθερική τεχνολογία (Aether Technology).
Μετά την ανακάλυψη του ηλεκτρομαγνητικού κύματος, οι επιστήμονες το ταύτισαν με το φως. Σύντομα ανακαλύφθηκε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ήταν εγκάρσια, και επειδή τα εγκάρσια κύματα διαδίδονται στα στερεά, συμπέραιναν ότι ο αιθέρας ήταν στερεό. Αυτό οδήγησε σε διάφορες κοσμολογικές θεωρίες που ταύτιζαν το σύμπαν με τον αιθέρα και ερμήνευαν την ύλη ως δίνες του αιθέρα, όπως συμβαίνει σε σύγχρονες ερμηνείες της γενικής θεωρίας της σχετικότητας, όπου αντί για αιθέρα θεωρούν το χωρόχρονο.
Ο Ρόμπερτ Β. Laughlin, Νόμπελ φυσικής, Πανεπιστήμιο του Stanford, έχει να πει για τον αιθέρα στη σύγχρονη θεωρητική φυσική: “Η ειρωνεία είναι ότι το πιο δημιουργικό έργο του Αϊνστάιν, η γενική θεωρία της σχετικότητας, θεωρεί τον χώρο ως ένα μέσο, ενώ στην ειδική σχετικότητα, θεωρεί ότι τέτοιο μέσο δεν υπάρχει. Η λέξη ‘αιθέρας’ έχει εξαιρετικά αρνητικές χροιές στη θεωρητική φυσική, λόγω της σύνδεσης της, στο παρελθόν, με την αντίθεσή της στη σχετικότητα. Η Σχετικότητα στην πραγματικότητα δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με την ύπαρξη ή την μη ύπαρξη ύλης που διαπερνά το σύμπαν, παρά μόνο ότι οποιαδήποτε τέτοια ύλη πρέπει να έχει σχετικιστική συμμετρία. Οπότε καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τέτοια ύλη υπάρχει.
Περίπου την εποχή που η σχετικότητα είχε γίνει αποδεκτή, μελέτες ραδιενέργειας, άρχισαν να δείχνουν ότι το κενό του χώρου είχε φασματοσκοπική δομή παρόμοια με εκείνη των απλών στερεών και υγρών. Μεταγενέστερες μελέτες με μεγάλους επιταχυντές σωματιδίων, μας έχουν δώσει τώρα να καταλάβουμε ότι ο χώρος είναι περισσότερο σαν ένα κομμάτι τζάμι, παρά μία ιδανική Νευτώνεια κενότητα. Είναι γεμάτο με ουσία που συνήθως είναι διαφανής (βλέπε φως, αιώνιο, διάφανο, κρυστάλλινο πρίσμα και χρώματα της ίριδας στο Intro, Prometheus Tree Of… & Mysterious Wings), αλλά μπορεί να γίνει ορατή χτυπώντας αρκετά δυνατά για να ξεκολλήσεις ένα κομμάτι. Η σύγχρονη έννοια του κενού του χώρου, επιβεβαιώνεται καθημερινά από το πείραμα, ότι είναι ένας σχετικιστικός αιθέρας. Αλλά δεν το λέμε αυτό διότι είναι ταμπού.”
Ετυμολογικά, η σημασία της λέξεως Αιθήρ είναι το ανώτατον και καθαρότατον στρώμα του αέρος. Παράγεται από το ρήμα αίθω, που σημαίνει ανάβω, αναφλέγω, φέγγω, φλέγομαι, καίομαι «αίθω γάρ ού μόνον το καίω, αλλά και το λάμπω» (Ευστάθιος Παρεκβολαί Είς Ιλιάδα Ψ 250).
Ο Πλάτων στον «Κρατύλο» ετυμολογεί την λέξη λέγοντας ότι παράγεται από «αεί θεί», που σημαίνει αυτό που κινείται συνεχώς.
Ο Αιθήρ, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική γραμματεία, είναι και το Πυρ που δίνει ζωή, είναι ο σπινθήρας της ζωής για κάθε πλάσμα.
Ο Αριστοφάνης τον αποκαλεί ζωοδότη των πάντων «Αιθέρα σεμνότατον, βιοθρέμμονα πάντων» (Νεφ. 570).
Στον «Ύμνο προς Πρωτόγονον», βλέπουμε την πίστη των Ορφικών ότι ο Αιθήρ προϋπήρχε πριν από οποιαδήποτε γέννηση – εμφάνιση, αφού ο Πρωτόγονος, ή Έρως, ή Φάνης πλανιόταν μέσα στον Αιθέρα όταν γεννήθηκε από το αυγό, «Πρωτόγονον καλέω διφή, μέγαν, αιθερόπλαγκτον, ωογγενή» – (Ορφ. Ύμνος 6 προς Πρωτόγονον).
Ο Δαμάσκιος (Περί Αρχών), μας λέει πως κατά τους Ορφικούς και σύμφωνα με την εκδοχή του Ιερώνυμου και του Ελλανίκου, ο Χρόνος και η Ανάγκη (Αδράστεια) γέννησαν τον Αιθέρα και το Έρεβος. Οι Ορφικοί λοιπόν πιστεύουν, στην κοσμογονική τους θεωρία, ότι ο Αιθήρ είναι ένα πρωταρχικό, βασικό δομικό στοιχείο της Δημιουργίας, ότι είναι η ψυχή του κόσμου, το Θείον Πυρ, ο σπινθήρας που δίνει ζωή σε όλα τα δημιουργήματα.
Ο Αναξιμένης (585-525 π.κ.ε.) διατύπωσε την θεωρία ότι τα πάντα είναι αέρας και από την αραίωσή του παράγεται ο Αιθέρας. Ο Φιλόλαος (5ος αιώνας π.κ.ε.), ένας από τους μαθητές του Πυθαγόρα που σώθηκαν από την σφαγή, πίστευε ότι ο Αιθήρ ήταν το πέμπτο από τα στοιχεία που αποτελούσαν τον κόσμο.
Ο Ξενοφάνης (570-475 π.κ.ε.) διατύπωσε τη θεωρία ότι η γη περιβάλλεται από τον Αιθέρα, ο οποίος εκτείνεται στο άπειρο.
Ανάμεσα στα άλλα, ο Παρμενίδης (540-470 π.κ.ε.) θεωρούσε ότι ο Ήλιος και οι διάφοροι αστερισμοί βρίσκονται μέσα στον Αιθέρα.
Ο Αναξαγόρας (500-428 π.κ.ε.) θεωρεί ότι ο Αιθήρ είναι ένα από τα δύο μέρη στα οποία χωρίστηκε η αρχική μάζα από την ωθητική δύναμη του Νου, δηλαδή της Πνευματικής Δύναμης και τον ταυτίζει με το Πυρ.
Ο Αριστοτέλης ελέγχει τον Αναξαγόρα και λέει ότι κακώς ονομάζει Αιθέρα αυτό που είναι Πυρ. Δέχεται ότι ο Αιθήρ είναι το πέμπτο κοσμογονικό στοιχείο, το τελειότερο απ’ όλα τα άλλα, και αναφέρει ότι «ουρανού δε και άστρων ουσίαν με αιθέρα καλούμεν».
Ο αιθέρας είναι στενά συνδεδεμένος με μια άλλη έννοια της φυσικής, την έννοια του κενού. Η έννοια του κενού, από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία μέχρι τη σημερινή φυσική επιστήμη, οδηγεί στην εισαγωγή της ιδέας του αιθέρα. Βασική αρχή της Αριστοτέλειας φυσικής είναι η άρνηση οποιασδήποτε ύπαρξης του κενού μέσα στον χώρο. Η ύπαρξη του κενού θεωρείται παράλογη και ο Αριστοτέλης το αποδεικνύει με μια σειρά επιχειρημάτων, που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κόσμος είναι ένας πλήρης και πεπερασμένος χώρος.
Αν και μέχρι τη νεώτερη επιστήμη, οι ιδέες του Αριστοτέλη για το κενό και τον αιθέρα ήταν αναληθείς έως και αλλοπρόσαλλες, εν τούτοις σήμερα οι αντιλήψεις της σύγχρονης φυσικής, επανέρχονται κατά κάποιο τρόπο στην Αριστοτέλεια φυσική. Ούτως ή άλλως, οι σύγχρονοι αστροφυσικοί επιστήμονες αναφέρουν ότι το «κενό» του διαστήματος δεν είναι και τόσο κενό, μιας και εκεί υπάρχει η λεγόμενη «μεσοαστρική ύλη» (τα υπολείμματα ύλης που δεν σχηματοποιήθηκαν σε κάποιο άστρο).
Άρα λοιπόν αυτό που αποκαλούμε ως «διαστημικό κενό», δεν είναι ακριβώς κενό.
Σύμφωνα με πολλούς Έλληνες πανεπιστήμονες – φιλοσόφους τα τέσσερα στοιχεία του Σύμπαντος, γη, ύδωρ, αήρ και πυρ (βλέπε ζωή, ελπίδα, λογική αλήθεια και υδρογόνο, ήλιο, άνθρακας, οξυγόνο), καθορίζουν ένα συμβολισμό για τις καταστάσεις της ύλης. Γη είναι η στερεή μορφή ύλης, ύδωρ η υγρή, αήρ η αέρια και πυρ μια «λεπτότερη» μορφή ύλης, που εμείς σήμερα θα την ταυτίζαμε με την ενέργεια του ηλεκτρομαγνητικού ή των άλλων δυναμικών πεδίων, της οποίας μια ειδική περίπτωση είναι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπεται από τη φωτιά (πυρ).
Ούτως ή άλλως άλλη έννοια έχει η φλοξ (φλόγα), άλλη το φως – φάος –φωτιά και άλλη το πυρ. Οι κινήσεις τής κάθε είδους ύλης είναι δεδομένες. Έτσι η πέτρα ως «γη» κατευθύνεται προς τη Γη, ο αήρ παραμένει πάντα πάνω από την γη και το ύδωρ, ενώ το πυρ ανυψώνεται πάνω από όλα. Αυτές οι αντιλήψεις του Αριστοτέλη οδήγησαν μεθοδικά στην ανυπαρξία του κενού.
Τι είναι κενό για τον Αριστοτέλη; Σε έναν κενό χώρο δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν θέσεις, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν εκεί τα αίτια της κίνησης. Έτσι στο κενό καμιά πέτρα δεν θα είχε λόγο να κινηθεί προς τη Γη και καμιά φλόγα να υψωθεί. Την ίδια φιλοσοφία ακολούθησαν και άλλοι αρχαίοι Έλληνες.
Μετά τη διατύπωση της ιδέας του ατόμου από τους Δημόκριτο και Λεύκιππο, ο Παρμενίδης ισχυρίστηκε ότι αν το άτομο είναι η βασική μονάδα ύλης, τότε τα διάφορα σώματα του κόσμου, ποτέ δεν είναι δυνατόν να χωριστούν στα άτομα που τα αποτελούν. Διότι αν συμβεί αυτό, τότε στον μεταξύ τους χώρο θα υπάρχει κενό. Η έννοια του κενού είναι απόλυτη, δηλαδή δεν πρόκειται για έναν κενό χώρο, απλώς κενό από γεγονότα, αλλά η έννοια σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ο χώρος υπάρχει και το νόημα του «τίποτα» περιλαμβάνει ακόμα και την ίδια την υπόσταση του χώρου.
Αυτή την έννοια έχει και το Χάος της Θεογονίας του Ησιόδου (η ρίζα του το *χαF < XAFOΣ σημαίνει το χάσμα και όχι την αταξία, όπως εννοείται λανθασμένα το Χάος σήμερα).
Συνεπώς μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ούτε καν άδειος χώρος, έννοια που είναι απαράδεκτη, όπως είδαμε και από τα επιχειρήματα του Αριστοτέλη. Αφού μεταξύ των χωρισθέντων ατόμων δεν υπάρχει τίποτα, τότε θα αγγίζουν το ένα το άλλο και στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα έχουν χωρισθεί!
Το άτοπο αυτό αποτέλεσμα απαλείφεται με την εισαγωγή ενός νέου «στοιχείου» μιας νέας μορφής ύλης, τόσο λεπτής που είναι πολλές φορές μη ανιχνεύσιμη, αλλά απαραίτητης ώστε να γεμίζει τον χώρο μεταξύ των ατόμων και να καθιστά εφικτό τον διαχωρισμό τους. Η πέμπτη ουσία ή Αιθέρας ή Πεμπτουσία, όπως ονομάστηκε μόλις στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οφείλει τον ορισμό της στη διατήρηση της αυτοσυνέπειας της Δυναμικής και Κινητικής των σωμάτων και έρχεται να αντικαταστήσει την «παθολογική» έννοια του κενού.
Απ’όλα τα παραπάνω τώρα, οι φιλοπερίεργες ερωτήσεις μου που εμπεριέχουν και τον παράγοντα λογική (wondering logically is science), είναι οι εξής:
i. Θέλεις να καίγεσαι, να φλέγεσαι, να υποφέρεις και να λιώνεις στην αφηρημένη έννοια της ‘κόλασης’ ή θέλεις να λάμπεις, να ακτινοβολείς, να φέγγεις και να εξυψώνεσαι ψυχή τε και σώματι;
ii. Θέλεις να κινείσαι με οργάνωση, τάξη (βλέπε δρόμος του μεταξιού και Χριστός) ή θέλεις να βρίσκεσαι σε διαρκή αποσυντονισμό κι αταξία;
iii. Θέλεις να νιώθεις κενός, άδειος, μίζερος, μαραζωμένος, ασήμαντος κι ανύπαρκτος ή θέλεις να νιώθεις ευεξία, πληρότητα, ευτυχία, ευημερία κι ευδαιμονία;
iv. Θέλεις να έχεις αίσθηση πνευματικής και υλικής συνοχής με πλαστικότητα, δυναμική και κινητικότητα ή θέλεις να είσαι μια άμορφη, σκληρή μάζα, ένας όγκος συμπαγής, αδιαπέραστος και άκαμπτος;
v. Και τέλος, θέλεις απ’το βάρος των προκαταλήψεων, των σκουριασμένων ιδεών, των αναχρονιστικών και ληγμένων γνώσεων, να βρίσκεσαι καθηλωμένος, δεσμώτης σε μια κατάσταση αναλλοίωτη, βαλτωμένη και σάπια ή θέλεις να ελευθερωθείς απ’ τα δεσμά τής έλξης στα ανούσια (πάθη, μίση, έχθρα, έριδες, μικροπρέπειες), τη λύση γενικότερα απ’την κακή, διαστρεβλωμένη χρήση της έννοιας χολή/χοληστερίνη και ν’ ανέβεις υψηλότερα, με πορεία ‘κάθετη’ (βλέπε αλληγορία της γραμμής) προς το Αγαθό;
vi. Is it Heaven(s) up there? Is it Heaven(s) up there?
