Φου-ριόζος: Αυτός που ενεργεί βιαστικά και γρήγορα, και που χαρακτηρίζεται από πίεση κι ένταση και νιώθει εύκολα εκνευρισμό. Φου-ντωμένος: Αυτός που αποκτά όλο και μεγαλύτερη ένταση και εκτείνεται, εξοργίζεται, ερεθίζεται. Φου-φού: πύραυνος, μαγκάλι, φορητή μεταλλική ή πήλινη κυλινδρική συνήθως κατασκευή με τρία ή τέσσερα στηρίγματα, μέσα στην οποία βάζουν κάρβουνα για μαγείρεμα. Φου-μάρω: Καπνίζω, μαυρίζω. Φου-γάρο: Καπνοδόχος πλοίου ή εργοστασίου, καμινάδα, μανιώδης καπνιστής. Φού-μαρα: Καπνός, αέρας κοπανιστός, αερολογίες, κενολογίες, υποσχέσεις άνευ ουσίας και μη υλοποιήσιμες. Φου-ρτούνα: Τρικυμία, στεναχώρια, προβλήματα, αναστάτωση. Φού-σκα: Ποσότητα αέρα που περικλείεται από ένα πολύ λεπτό μεμβρανώδες υλικό. Φου-ντούκια: Τα φουντούκια είναι θρεπτικά, πλούσια σε πρωτεΐνες και ανόργανα στοιχεία. Τρώγονται κυρίως ψημένα και είναι από τους πολύ καλούς ξηρούς καρπούς. Χρησιμοποιούνται στη σοκολατοβιομηχανία, στη ζαχαροπλαστική και στην αρτοποιία όπου αλέθονται μαζί με σιτάρι για την παραγωγή ψωμιού.
Η ζήτηση της βιομηχανίας για μονοκαλλιέργειες «τέλειων» φουντουκιών προκαλεί τεράστια προβλήματα στο έδαφος, το νερό και τον αέρα. Οι ιταλικές φυτείες φουντουκιού επεκτείνονται συνεχώς για να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση για πραλίνα ή σοκολάτα. Αλλά οι καταστροφικές συνέπειες που έχουν για το περιβάλλον αφήνουν «πικρή» γεύση στο τέλος.
Όταν η πρωινή ομίχλη σιγά-σιγά διαλύεται γύρω από το κάστρο του Σαν Κίρικο ξεπροβάλλει ένα ειδυλλιακό τοπίο: αγροτόσπιτα, καταπράσινη φύση, τζιτζίκια, μέλισσες, κοασμοί βατράχων. Όμως αν περπατήσει κανείς λίγο παρακάτω και φτάσει στις περίφημες ιταλικές φυτείες φουντουκιού, επικρατεί σιωπή.
Τα πουλιά και τα έντομα έχουν φύγει προ πολλού από τις μονοκαλλιέργειες.
Για τον καθηγητή Νασκέτι όσο το κέρδος μπαίνει πάνω από τη βιωσιμότητα, είναι δύσκολο να επιτευχθεί η πλήρης μετάβαση σε βιολογικές φυτείες. «Οι άνθρωποι δεν φαντάζονται ότι πίσω από ένα βάζο πραλίνας φουντουκιού συντελείται μια περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή» αναφέρει ο Αντονιέλα, ο οποίος δεν σταματά τις διαμαρτυρίες αλλά και την ενημέρωση νέων αγροτών. «Θέλουμε να δείξουμε ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά, ότι η γεωργία μπορεί να βασίζεται στον σεβασμό του περιβάλλοντος».
Ο Αίολος κρατούσε τους ανέμους μέσα στον ασκό του και τους άφηνε μετά από εντολή του Δία. Ήταν γιος του Ιππότη, όπως λέει ο Όμηρος. Γι’ αυτό λεγόταν Ιπποτάδης. Ζούσε στη νήσο Αιολία, που είχε χάλκινα τείχη.
Ζούσε στο νησί μαζί με την γυναίκα του Αμφιθέα. Είχε έξι γιους και έξι κόρες, που προσωποποιούσαν τους ανέμους. Οι γιοι τους δυνατούς ανέμους, οι θυγατέρες τους ήπιους (τις αύρες). Σύμφωνα με μεταγενέστερη εκδοχή του μύθου, ο Αίολος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Άρνης.
Έξι γιοί λοιπόν και έξι κόρες. Το έξι, έχω αναφέρει ότι, αντιπροσωπεύει το χημικό στοιχείο άνθρακα, με ατομικό αριθμό και ηλεκτρονική δομή 6. Απ’όλα τα παραπάνω τώρα, η φιλοπερίεργη ερώτησή μου που εμπεριέχει και τον παράγοντα λογική (wondering logically), είναι η εξής: Ποιον άνεμο/άνθρακα τελικά απ’τους δύο θα επιλέξεις; Τον δυνατό, τον ισχυρό, τον ταραχώδη, τον άστατο, τον θυελλώδη, τον βλαβερό, τον καταστρεπτικό, τον μολυσμένο, τον επικίνδυνο, τον τοξικό και τον… ‘κοπανιστό’ ή τον ήπιο, τον ούριο, τον ταξιδιάρη, τον ήρεμο, τον γαλήνιο, τον δροσερό, τον ευχάριστο, τον ανακουφιστικό, τον αναζωογονητικό, τον καθαρό και τον εξυψωτικό;
Η απόφαση εξαρτάται από τον καθένα μας ξεχωριστά. Οι επιλογές μας πάντως, είναι αυτές που καθορίζουν και την μετέπειτα πορεία της ζωής μας. Όσο πιο κοντά βρίσκονται στον ‘προστάτη’ λογική, τόσο πιο ομαλή η διαδρομή!
