Σε προσωπικές συζητήσεις με την οικογένειά μου αλλά και με οικογενειακούς φίλους, παρομοιάζω τα ποιήματά μου σαν νότες τοποθετημένες πάνω σε ένα μουσικό πεντάγραμμο, το οποίο για μένα αποτελεί και το αρχικό σημείο αναφοράς έκφρασης όπου περιλαμβάνεται στη γεωμετρική του απεικόνιση και ο πολύ σημαντικός παράγοντας των ορίων κίνησης κι ορισμού μέσα σε έναν ορθά δημιουργημένο χώρο.
Σκοπός της δικής μου μεθοδολογίας σύνθεσης, είναι σε κάθε άλλη απόπειρα συγγραφής, να δημιουργώ με τις λέξεις και τις εναλλαγές τους ένα διανυσματικό φαινόμενο ‘άνωσης ή άντωσης’. Μια διαδρομή δηλαδή προς την κορυφή, την ποίηση στο Prometheus Orthogonality, στην οποία περιλαμβάνεται μία μαθηματική, «αλγοριθμική» υπόσταση και απεικόνιση της λεκτικής/μουσικής φρασεολογίας. Ο όρος «αλγόριθμος» είναι δανεισμένος από την επιστήμη της Πληροφορικής και υποδηλώνει την κωδικοποιημένη αποτύπωση μίας λογικής διεργασίας. Κι αυτό γιατί ως γνωστό οι αφηρημένες έννοιες και η λογική (διαδικασίες του νου) πάνε επιστημονικά μαζί.
Επιπρόσθετα, το προσωπικό αυτό ύφος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν γραφικός ασκητισμός, εφόσον η ποίηση κατ’εμέ είναι συνυφασμένη με τις αρετές της αυτοκυριαρχίας, της ταπεινότητας, της προσήνειας, της πραότητας και της σιωπής, στοιχεία τα οποία διαφαίνεται ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και με την ‘προσωπικότητα’ του Θείου.
Επιλέγοντας λοιπόν συστηματικά, προσεκτικά και με μαθηματική λογική, λέξεις (άρα και συχνότητες), με τη δική μου φόρμα έρχονται και μέσα από μια διαφορετική οπτική, μια ξεχωριστή προσέγγιση (αναμόρφωση – NAP), παντρεύονται με το χάρισμα του να μπορώ να τις γράφω και ταυτόχρονα να τις παίζω ως μουσική μέσα από ένα αόρατο νοητικό πιάνο και μία παρτιτούρα που έχω στο μυαλό. Αφού σε κάθε λέξη “βλέπω” και ένα πλήκτρο. Σε κάθε λέξη “ακούω” και μία νότα. Κάθε στίχος ολόκληρος μετά μια μελωδική ακολουθία που περνάει στον επόμενο, και όλοι μαζί χτίζουν μια γέφυρα σύνδεσης (sense of coherence) μεταξύ λειτουργιών του ανώτερου εγκεφάλου με το μεταιχμιακό σύστημα. Ζεύξη (tensional integrity/tensegrity) καλλιτεχνική, δηλαδή. Πανδαισία που ενώνει από τη μια την αισθητική εμπειρία ροής απ’τις εικόνες που συνθέτει το μυαλό (mind’s eye) καθώς παρασύρεται από έναν λογοτεχνικό χείμαρρο λέξεων και κυμάτων(brainstorming – fluid intelligence), με την έκρηξη συναισθημάτων απόλαυσης απ’την άλλη που αναδύονται και στροβιλίζονται σε κάθε επανάληψη ή κύκλο ανάγνωσης του κειμένου.
Έτσι τουλάχιστον το βιώνω και το νιώθω εγώ, κι αυτό ουσιαστικά θέλω να περάσω με το Swans of Hope στον όποιο εκλεκτό αναγνώστη θα επισκευθεί το ιστολόγιο εμού και της ομάδος μου. Έκφραση ποιητική με αξία ποιοτική, αν γίνομαι κατανοητός. Νόημα κρυφό, σημασία βαθιά πίσω απ’το ποιητικό και την αλληγορία της καθέτου γραμμής στην ορθή γεωμετρία του Prometheus Orthogonality. Ουσία μέσα από την πρόθεση, το προθεσιακό σύστημα και τον προθεσιακό παράγοντα. Μια πράξη με απώτερο σκοπό την διατήρηση ή και γιατί όχι την ενίσχυση των ενδογενών μηχανισμών αποκατάστασης ηρεμίας, αρμονίας, ισορροπίας, χαράς, γαλήνης κι ευτυχίας. Συμπεριφορά αβλαβής από μεριάς μου προς αναζωπύρωση τής τελευταίας όπως πάντα στης Πανδώρας το κουτί, ελπίδας (Swans of Hope).
Σύμφωνα με τον σημαντικό Αργεντινό συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». Η ποίηση είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό είδος, κι αποτελεί την ασφαλέστερη οδό της ψυχικής αποκάλυψης. Ανάμεσα στις διάφορες τέχνες την πρώτη θέση (κορυφή) κατέχει πάντα η Τέχνη του Λόγου, που αποτελεί την Τέχνη των Τεχνών, αφού κύριο όργανό της είναι η γλώσσα, το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο του ανθρώπου. Πιο παλιά μορφή της Τέχνης του Λόγου είναι η Ποίηση που είναι και η πλέον συναισθηματική, πιο μουσική, συνεπώς και πιο ψυχική από τον πεζό λόγο και τον σκηνικό διάλογο. Τα ποιήματα είναι γραμμένα σε στίχους, σε σειρές λέξεων, που έχουν ρυθμό και μέτρο, δηλαδή οι συλλαβές τους κυλούν με έναν ορισμένο τρόπο, ώστε να παρουσιάζουν στο αυτί ευχάριστο αποτέλεσμα.
Ποιητής είναι το άτομο εκείνο που δημιουργεί ποίηση και προέρχεται από την αρχαία λέξη ‘ποιέω-ποιῶ’. Ο ποιητής χρησιμοποιεί τη φαντασία για να δημιουργήσει συγκίνηση στον αναγνώστη ή ακροατή. Απευθύνεται στο συναίσθημα και όχι τη νόηση, όπως ο πεζογράφος.
Συμπερασματικά, λόγος πολύς για το τί θέλει τελικά να πει ο ποιητής, καταλήγει στο φινάλε να είναι ξερά κι ωμά μια σκέτη ανοησία! Ο ποιητής λοιπόν δεν θέλει (ψυχ)ανάλυση ή ψυχογράφημα. Απλά θέλει να θέσει με το δικό του τρόπο σκέψης σ’εφαρμογή μια υψηλή και σύνθετη λειτουργία που, απ’την ανυπαρξία (Point Nemo) και τον παραλογισμό (Rabbit Hole), θα καταλήξει από έναν άγονο, τραχύ, απρόβλεπτο, άγνωστο, μυστήριο, αγωνιώδη, ισχυρά βαρυτικό οριζόντιο κήπο (Plot of Ground), σε μια προσωπική για τον καθένα κάθετη Ιθάκη. Ο ποιητής θέλει να φέρει σε στενή επαφή το νοητό με το αισθητό, το ταπεινό με το ηθικό, την εμπειρία με την προσπάθεια, το γνωστικό με την ιδέα, το καλό και το Αγαθό. Επιθυμεί κι αποσκοπεί να γεφυρώσει με κάτι όμορφο (Golden Ratio – beauty) στο σύνολο (abstract reasoning & logic) το “κενό-χάσμα” αναμεταξύ στο σώμα και τη ψυχή. Αυτό θεωρώ εγώ ποίηση και ποιητή μαζί. Πνευματικό κρεσέντο στην ύπαρξη (Author’s Syllogism). Κλωστή χρυσή που αθέατα γυρνάει και γυρνάει (Golden Spiral) απ’τον δημιουργό και μεθοδικά κεντάει τον αναγνώστη σ’ένα μοναδικά ύψιστο κβαντικό εναγκαλισμό ζωής, ελπίδας, λογικής κι αλήθειας που θα εξυψώσει στο τέλος με τον τρόπο του και τους… κύκνους!!
Alexandros Senarelis-Sinaris
