White Angels plot analysis

White Angels plot analysis Καταρχάς, να ξεκινήσω λέγοντας πως η ιστορία που μόλις αναδύθηκε απ’τα βάθη τής τρύπας τού χεριού μου με μια αφηρημένη αμφίεση, η οποία πάλι απέκτησε υπόσταση μέσα από τη δική σας αφήγηση αγαπητέ ιπτάμενε, διέπεται από μια έντονη γενικώς βαρύτητα που, στο μεγαλύτερο μέρος της, είναι σαφώς αρνητική. Φτώχεια, κατάντια, ταλαιπωρία, θλίψη, παρακμή, ανεκπλήρωτα όνειρα, κοινωνική διαφορά, ξεπεσμός, ρατσισμός, περιθώριο, εγκατάλειψη, πείνα, κρύο, ψυχικός και σωματικός πόνος, μοναξιά, αβεβαιότητα, απογοήτευση και ο κατάλογος είναι αν τον τραβήξω, μακρύς. Ωστόσο, προς το τέλος τής ιστορίας, αυτή η χαρακτηριστικά αυξημένη αρνητική βαρύτητα, παίρνει απροσδόκητα θα έλεγα μια εντελώς διαφορετική μορφή. Η τροπή είναι όντως δραματική και συγκλονιστική για παιδικό παραμύθι, η οποία όμως σε αφήνει με μια ευχάριστη συναισθηματική φόρτιση. Τέλος καλό, όλα καλά. Και ζήσανε αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα. Ναι; Έτσι δεν τελειώνουν άλλωστε και τα περισσότερα παραμύθια; Με μια αισιοδοξία, ένα θετικό μήνυμα, μια ανάταση ψυχική και μια εξύψωση νοητική να πλανάται στον αέρα. Ναι, μα φυσικά, και υπάρχει σοβαρός λόγος για αυτό. Το ευχάριστο τέλος σε κάθε τι που παρουσιάζεται δύσκολο ή ακατόρθωτο, είναι ουσιαστικά για να υμνήσει την ελπίδα. Είναι η προσπάθεια που γίνεται να κρατηθεί η ανάμνησή της ζωντανή. Γιατί αν υποθέσουμε ότι μέναμε μόνο στα δύο μέρη τής ιστορίας, την παράξενη Χριστουγεννιάτικη περιπέτεια τού ήρωά μας που ξεκινάει απ’το σπίτι του και καταλήγει πάλι σε αυτό, το ψυχρό βασικά δωμάτιο που ζει, εκεί δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μια ατέλειωτη μιζέρια, μια βαριά κι αποπνιχτική καταχνιά, η οποία μάλιστα ύπταται σαν τη μαύρη καλιακούδα. Ένα πλάκωμα στη ψυχή δηλαδή, που αν δεν κάνεις κάτι, μια δραματική -ας το πούμε- αλλαγή, μια απότομη -για σας- στροφή με γρήγορη άνοδο μαζί, η χαμηλή νέφωση από τούτο το υπαρξιακό φτερωτό τέλμα θα σε αφήσει μόνο κι αβοήθητο σε μια υπνική παράλυση, ξέπνοος εκεί να προσπαθείς και να προσπαθείς να πάρεις μέσα από το ψυχομαχητό σου μια μικρή ανάσα. Α, καλή ώρα σαν κι αυτή την… “ασθματική” που παίρνατε όταν κάνατε την εκπαίδευση. Σωστά; Ναι, σωστά και προχωρώ παρακάτω. Μέσα από ένα όνειρο λοιπόν, κάτι το φανταστικό κι αφηρημένο, ο μικρός μας ήρωας βρίσκεται ξάφνου σαστισμένος σε ένα ορφανοτροφείο, γεγονός που υποτίθεται τώρα για κείνον ότι είναι αληθινό, κι από κει, έπειτα από μια άγνωστη προς αυτόν συνεννόηση υπαλλήλων, κοινωνικών λειτουργών και ανάδοχων γονιών, μεταφέρεται σε μια κατάσταση πάλι που φαντάζει ή του παρουσιάζεται πραγματική, η οποία όμως εμπεριέχει το σοκαριστικό και συνάμα το ονειρικό, το εξωπραγματικό, το φανταστικό κι απίστευτο, αφού ο συγκεκριμένος χώρος που βρίσκεται συνδέεται άμεσα με ένα όνειρο, το δικό του, το οποίο ως δια μαγείας μέσα από την ιστορία, γίνεται χειροπιαστό. Όνειρο και πραγματικό, μπλέκονται με το μυστήριο. Αισθητό και νοητό, εναγκαλίζονται με το άγνωστο. Κι εδώ, επί τη ευκαιρία, να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να σας υπενθυμίσω ανάλογες καταστάσεις που έχετε βιώσει κατά την εσκεμμένη/τεχνητή απώλεια συνείδησης (G-Loc) στον φυγοκεντρητή με: sweet dreams, wizards, fist fights, back to the land of the living, sit up, I’m up etc., και συνεχίζω… Και κάπου εκεί αγαπητέ ιπτάμενε, μεταξύ δύο διαφορετικών κόσμων, κάποιοι λευκοί άγγελοι έρχονται στο προσκήνιο και κάνουν τα πρώτα τους ανεξήγητα βήματα στο μυαλό. Εμφανίζονται μέσα από το πουθενά και το τίποτα, βγαίνουν σα φαντάσματα απ’το αθέατο, αναδύονται από το αόριστο, βαδίζουν αργά στο κρύο και το λευκό τοπίο, με σκοπό όπως φαίνεται να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην παραβολή που κρύβει βαθιά μέσα του για εσάς ετούτο μου το παραμύθι. Οι λευκοί άγγελοι πιλότε, είναι όλοι όσοι ο μικρός ήρωας συνειδητά κι από καρδιάς ευεργέτησε, παρ’όλη τη δική του προσωπική κατάντια. Είναι οι ισχνές σκιές ή τα παραμορφωμένα είδωλα που είδε να αντικατροπίζονται σαν Mirage πάνω στην κρύα επιφάνεια τού χιονιού κι αμέσως ένιωσε τη διαιασθητική διαφορά την οποία υπήρχε μεταξύ τού δικού του κόσμου και του δικού τους. Δύο κόσμοι (παιδιού κι αγγέλων) πάλι που, αν και φαντάζουν στο γενικό επίπεδο όμοιοι, διεισδύοντας στο ειδικό και με τις ανάλογες αφαιρέσεις, αποκαλύπτεται μια τρομαχτική υπαρξιακή ανισότητα, καθώς ναι μεν είναι όλοι τους χαμηλά, ωστόσο μέσα από το παραμύθι, η έννοια τού χαμηλά δείχνει ότι έχει πολλά, διαφορετικά όρια κι επίπεδα απ’αυτά που κανείς θα μπορούσε να φανταστεί. Για παράδειγμα, Τάρταρα και Ηλύσια Πεδία είναι και οι δύο χώροι που βρίσκονται κάτω, στα χαμηλά. Όμως, το κάτω για τα Τάρταρα δεν είναι το ίδιο κάτω και για τα Ηλύσια Πεδία, όπως ανάλογα δεν είναι ίδια και η μεταξύ τους βαρύτητα. Άλλη η έννοια και ο ρόλος τής βαρύτητας στο κάτω των Ηλυσίων Πεδίων όπου εδρεύει η ελπίδα, και άλλη η μορφή και ο σκοπός τής βαρύτητας – G(ravity)Zeus στο κάτω των Ταρτάρων όπου κυριαρχεί η απόγνωση. Οι White Angels είναι οι παραστρατημένοι, οι αποκομμένοι, τα έρμαια που περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες, σαν τα σκουπίδια και τη μολυσματική σκόνη μεταξύ ορατού κι αοράτου. Είναι όλοι όσοι έχουν διαλυθεί, αποσυντεθεί κι εξαϋλωθεί απ’τη βαρύτητα κι έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Πιλότοι, αν θέλετε, που έχασαν σε μια στιγμή από vertigo τον έλεγχο τού αεροσκάφους τους και βρέθηκαν έκπτωτοι με το αλεξίπτωτο και το εκτινασσόμενο κάθισμα να βουλιάζουνε μπλεγμένοι στο νερό. Σε έναν άγνωστο ωκεανό, κάπου εκεί στο Point Nemo, στο σκοτεινό, το άγριο, το κρύο και το απρόβλεπτό του, μόνοι εκεί με το μαύρο τριγύρω και πάνω, χωρίς κανένα αστέρα πολικό, σωσίβια λέμβο, φαγητό, ζεστό ρουχισμό, φωτοβολίδα, φακό ή φάρο, κάτι σαν ορφανό πεταμένο στο κενό, τον κάδο ή το ορφανοτροφείο που περιμένει να πιαστεί, μα δυστυχώς για τούτο δεν υπάρχει πουθενά ένα σημείο σταθερό και μία στη λογική αναφορά για να το βγάλει έξω από τούτη τη συμφορά. Οι λευκοί άγγελοι θα μπορούσαμε επίσης να πούμε πως αντιπροσωπεύουν τη μεταμόρφωση που δύναται να συντελευτεί μέσα από κάτι πολύ απλό, ταπεινό κι ανθρώπινο. Την καλή πράξη, το σωστό, το ορθό, το τίμιο, το ενάρετο και το ηθικό που υποστήριξε με τη συμπεριφορά του ο μικρός μας ήρωας. Ό,τι χρειάζεται, δηλαδή, μια χαμένη, ταλαιπωρημένη και βασανισμένη ψυχή μέσα από ένα παραμύθι. Ό,τι χρειάζεται για να φυτρώσει ξανά η ζωή στην άγονη γραμμή που ταξιδεύει. Φτερά!! Φτερά αγαπητέ ιπτάμενε, για να αποκτήσει έτσι ψυχική άντωση, πνευματική δύναμη για να αντμετωπίσει, να αντιπαλέψει και ίσως, ποιος ξέρει, να ξεφύγει κάποτε από τ’αθέατα δεσμά με τ’όνομα βαρύτητα. Και τα φτερά σύμφωνα με την παραβολή των λευκών αγγέλων, δεν θα πρέπει να είναι από κερί όπως του Ίκαρου, ούτε και μεταλλικά όπως τα δικά σας στα πολεμικά αεροπλάνα. Όχι. Στο Elysium δεν θέλουμε τίποτα από βαριές βιομηχανίες, συμφωνίες, στρατηγικές, λεφτά, παζάρια, συμφέροντα, γεωπολιτικά παιχνίδια και λογιών υπερηχητικά, καταδιωκτικά, μαχητικά, βομβαρδιστικά κι αναγνωριστικά ιπτάμενα αντικείμενα. Όχι. Εδώ, σε τούτο το στάδιο που φτάσατε, θα πρέπει όπως σας αποκαλύπτετε να είναι όλα νοητά, πνευματικά, αφηρημένα κι από αρετές φτιαγμένα. Όχι metal, αλλά mental. ME[N]TAL. Κι ένα “N” όπως θα βλέπετε κάνει όλη τη διαφορά. Φοβερό. Αυτό το “N” για σας αγαπητέ ιπτάμενε, είναι ένα Railroad Switch που θα πρέπει να το συνδέσετε με τις ανάλογες λέξεις (και τη σημασία τους φυσικά) που ξεκινούν απ’αυτό το συγκεκριμένο γράμμα, και μετά να αποφασίσετε εσείς ποια διαδρομή θα ακολουθείσετε. Παρακάτω θα βρείτε μια λίστα επιλογών. Εν κατακλείδι, θα μείνετε με συμπεριφορές, διαδρομές και έννοιες που οδηγούν στα Τάρταρα ή θα επιλέξετε συνειδητά να εισχωρήσετε πιο βαθιά στην ιδέα; Σας έχω ήδη έτοιμο και το σύνδεσμο, αν τελικά αποφασίσετε τη δεύτερη (app. science of the beautiful)… Α, ωραία. Βλέπω πως παραμένετε σταθερός κι ακέραιος, παρ’όλο που η έννοια πνεύμα για σας δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο μια αγιογραφία των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, η οποία απλά υπήρχε στα μετόπισθεν του νου σας ως μια ιδέα, κι αυτή μάλιστα ασαφής, δυσδιάκριτη, θαμπή, θολή, συγκεχυμένη, γκρίζα κι αμφίβολη. Okay. Την ιδέα, λοιπόν. Πάντως, για να ξεφύγετε από τη βαρύτητα και τις ψυχοσωματικές συνέπειές της, εδώ μαζί μου θα το προσπαθήσετε με δύο, αρχικά, τρόπους/ιδέες: είτε δημιουργώντας φτερά από λογοτεχνικά κείμενα, δηλ. αργά και με σταθερό ρυθμό, όπως για παράδειγμα πετάει ένα αεροπλάνο που έχει κατασκευαστεί και προορίζεται για εμπορικές πτήσεις (commercial flights), είτε δημιουργώντας φτερά από ποιήματα, δηλ. γρήγορα, κοφτά, σύντομα, με απότομες εναλλαγές στίχων, σιδηροδρομικούς διακόπτες και πολλές κλειστές στροφές, όπως πετάνε συνήθως τα μαχητικά. Η δημιουργική γραφή (creative writting) είναι μια αβλαβής, stress coping neuro-based φυσική προσέγγιση που, αν τη χειριστείς σωστά, δηλ. με πλοηγό τη λογική, θα πρέπει πάντα η πέννα της να οδηγεί το μυαλό στο τέλος σε κατιτίς το ευχάριστο, έτσι ώστε η κατάληξη αυτή να γίνεται η αφορμή και η αφετηρία μαζί για μια νέα αρχή, η οποία διαρκώς εξελισσόμενη μέσα στο όμορφο, θα ταξιδεύει σε προορισμούς που θα αναζητούν ο καθένας ξεχωριστά, μέσα από κάθε άλλη νοητική προσπάθεια και πληροφορία, το ιδεατό. Φαντάζομαι ότι είναι κατανοητό. Ξανά, λοιπόν, μέσα στην τρύπα τού χεριού τα μάτια και το μυαλό…