The Reverse Pyramid

The Reverse Pyramid «… πατάω για ύστατη φορά το κουμπί αναπαραγωγή για ν’ακούσω τη φωνή σου. Συνέχισε λοιπόν εσύ να παίζεις το… βιολί σου. Μόνο για μένα, τον μοναδικό -που απέμεινε σ’αυτό το αρχαίο δράμα- ακροατή σου. Όλοι πια έχουν… φύγει μακριά σου. Η αυλαία έχει πέσει, τα φώτα στο θέατρο του παραλόγου ανύπαρκτα, τα πάντα αδειανά, σκοτεινά μένουν κάτω από της απέραντης θλίψης τα μαύρα πέπλα. Ζουν ξεχασμένα και καταπίνουν σ’ένα βαγόνι της συμφοράς τη δική τους συνειδησιακή τραγωδία. Κι η τραγική ειρωνία είναι ότι όλοι αυτοί αποτελούν την τοξική αρχή. Είναι ο χορός και η επικήδεια χορωδία μαζί. Είναι οι ιερείς και οι ιέρειες σε μια πένθιμη τελετή αφιερωμένη αποκλειστικά στον θεό Εφιάλτη. Τα ουρλιαχτά και η αγωνία τους κρεσέντο θανάτου μουσικό σ’έναν έρημο λόφο. Λατρεία παγανιστική η απορία και σαρκική ακολασία τα δάκρυα στη δική σου παιδί μου επερχόμενη ανθρωποθυσία. Τα χέρια μου μαχαίρια κοφτερά απόγνωσης πάνω στο κορμί σου. Η πρόθεσή μου μαρτυρικός εξαγνισμός σου. Η αφοσίωσή μου εξορκισμός σου, η υποταγή μου σφαγής απόλυτος τρόμος και βαθύς λάκκος η πίστη μου για τη ψυχή σου. Λυπάμαι… Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Το αρχέτυπο κακό είναι αναπόφευκτο. Μοιραία συνδεμένο με το άγριο, το πρωτόγονο, τον ουροβόρο, την μυθολογία, το θρύλο, το αίμα, τη μεταμόρφωση και την αμαρτία. Η ύβρις και η αλαζονεία τα δικά μου τοτέμ και σφαγεία. Οι δικοί μου ιεροί βωμοί. Κι όλοι εσείς οι δικοί μου αμνοί. Κτήματα, ιδιοκτησία και περιουσία. Η Βαβέλ προσωπική μου δοκιμασία, παντογνωσία κι ανταρσία. Πατέρας Λυκάων εγώ, υιός Νύκτιμος εσύ. Λύκος καννίβαλος εγώ, λαχταριστή τροφή εσύ. Φως ενάντια στο σκότος, δηλαδή. Αιώνια συντήρηση και διαρκής τήρηση μιας μεταφοράς για την αιώνια διαδοχή ημέρας και νύχτας… Σ’ακούω!!» … Με το κουτί στα χέρια ανοιχτό παρακολουθώ μέσα στη… σπηλιά μου ένα τελείως διαφορετικό θέατρο σκιών. Στον τοίχο εκεί μπροστά βλέπω τη δύναμη που έχω σ’αυτή τη ζωή. Πώς μπορώ, δηλαδή, να ποτίζω με δάκρυα τη στεριά, να φυτεύω σπόρους σε κορμιά και να γεμίζω τις θάλασσες με καράβια. Μ’ελπίδες που μπορούν να ταξιδεύουν ασχέτως αν φυσά, λυσσομανά και ξερνά ο καιρός λογιών τα κύματα. Πώς μπορώ να έχω βοήθεια από αγαπημένα πρόσωπα όταν τα πράγματα πηγαίνουνε στραβά. Πώς μπορώ να ανταπεξέρχομαι στην αδυσώπητη μοναξιά μ’ένα σύντροφο τρυφερό και καλό αγκαλιά, αλλά και πώς μπορώ να καταπολεμώ τη λησμονιά δημιουργώντας μ’έρωτα καρπούς ευωδιαστούς, συνεχιστές του αρώματός μου. Παιδιά με απλά λόγια, που θα με θυμούνται και θα με μνημονεύουν για να μη θαφτώ στο βαθύ πηγάδι της λήθης του χρόνου. Εκεί που όλα μέσα σβήνουν, ξεθωριάζουν κι εξαφανίζονται σαν να μην ήρθα ποτέ. Σαν να μην πέρασα ούτε μια φορά από αυτή τη γαλανή σφαίρα που γυρίζει ρυθμικά μέσα στο αχανές σύμπαν ίδια με πεταλούδα, που χωρίς φτερά, παρασέρνεται από τον αγέρα. Στον τοίχο της σπηλιάς μου βλέπω όμως κι άλλα πράγματα. Πράγματα συγκλονιστικά, που θεωρούνται απ’όλους ανίατα. Μη αναστρέψιμα. Εγώ, όμως, μ’αυτά θυμάμαι ν’ασχολούμαι. Ναι, μ’αυτά τα ανυπέρβλητα εμπόδια. Μ’αυτά εγώ αισθάνομαι ότι παιδεύομαι, νευριάζω, απογοητεύομαι, χαίρομαι, ελπίζω, ονειρεύομαι και ταυτόχρονα ζω κι αργοπεθαίνω. Ναι, μ’αυτά δυναμώνω και συνάμα αποδυναμώνομαι. Άραγε, μάταια; Πάντως το κουτί μού λέει να συνεχίσω να ψάχνω, να μη σταματήσω το σκάψιμο. Να μην απελπίζομαι και να μην το βάζω κάτω. Να προσπαθώ διαρκώς με το νου αλλά και με το σώμα. Η απάντηση βρίσκεται μπροστά μου. Εγώ, λέει, δεν τη βλέπω ακόμα. Κάποια στιγμή ανύποπτη, στον τοίχο της σπηλιάς μου εμφανίζεται μια κιθάρα. Την κοιτώ με προσοχή για πολύ ώρα. Δεν καταλάβαινω γιατί έχει εμφανιστεί. Ώσπου κάνω επιτέλους τη σύνδεση. Και τότε βλέπω με το μάτι του νου την ομοιότητα και συγχρόνως αυτό που τώρα πιστεύω ως μία αρχική κατανόηση στο πρόβλημα. Για να γίνω, λοιπόν, πιο σαφής, θα ξεκινήσω το συλλογισμό μου ως εξής: Η κιθάρα αποτελείται από 3 μέρη. Το άνω άκρο της, το μπράτσο και το ηχείο της ή κάτω μέρος. Στο άνω άκρο υπάρχουν έξι κλειδιά. Τρία σε κάθε πλευρά αντίστοιχα. Από κάθε κλειδί κατέρχεται μία χορδή. Στο τέλος του άνω άκρου συναντιούνται αισίως και οι έξι χορδές όπου κατέρχονται παράλληλα η μία με την άλλη καταμήκος του μπράτσου. Αφού περάσουν τα τρία τέταρτα του ηχείου ή κάτω μέρους της, καταλήγουν στο τέλος σε μία δέστρα.  Τώρα, με αυτή την εικόνα για οδηγό, εγώ τί βλέπω; Βλέπω ένα ανθρώπινο κεφάλι, όπου οι χορδές στην αρχή κατεβαίνουν σαν ανάποδη πυραμίδα, όπως ακριβώς η πυραμιδική οδός του εκούσιου νευρικού μας συστήματος, για να περάσουν στη συνέχεια στο μπράτσο που αντικατοπτρίζει τη μετάβαση από το εγκεφαλικό στέλεχος στη σπονδυλική στήλη, όπου εκεί μέσα βρίσκεται φυσικά ο νωτιαίος μυελός, ίδιος ακριβώς σε δομή με τις χορδές. Και τέλος, το ηχείο αποτελεί τον κορμό όπου εκεί μέσα συντελούνται όλα. Εκεί που για τη κιθάρα παίρνει ζωή ο ήχος και εξαπλώνεται. Γεμίζει αυτό το δοχείο κι αφού κορεστεί, ξεχύνεται στο περιβάλλον γύρω η πληρότητα του ως μουσική. Για να υπάρξει, όμως, μουσική, αρμονική συχνότητα, η κιθάρα πρέπει να είναι και σωστά κουρδισμένη. Αλλιώς, μόνο παραφωνία, παραμόρφωση και φασαρία θα προκαλέσει. «Αξιότιμε κύριε καθηγητά, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη που παρεμβαίνω στο έργο σας. Με όλο το θάρρος και το σεβασμό, που γνωρίζετε καλά ότι τρέφω για το πρόσωπό σας, είμαι υποχρεωμένος ετούτη τη στιγμή να σας σταματήσω. Πρέπει οπωσδήποτε να παρέμβει η ομάδα επειγόντων περιστατικών καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης, και το πείραμά σας δυστυχώς να λήξει εδώ και τώρα. Κρίνω από μεριάς μου, πως η κατάσταση του ασθενούς σας είναι πέραν τού οριακού σημείου κρίσιμη. Έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της συμβατότητας με τη ζωή. Έχει περάσει τον ορίζοντα γεγονότων προ πολλού και τραβάει καρφί μέσα στη μαύρη τρύπα του προβλήματος. Απορώ πώς είναι ακόμη ζωντανός και καρδιοχτυπά. Αυτό κι αν αποτελεί για τα δικά μου δεδομένα και τη μεγάλη μου εμπειρία, ιατρικό παράδοξο. Μου φαίνεται αδιανόητο, αλλόκοτο, υπερφυσικό. Κύριε καθηγητά. Σας παρακαλώ πολύ, μη με αγνοείτε. Δώστε λίγη σημασία και προσοχή στα λεγόμενά μου. Δεν είναι ώρα για εγωϊσμούς. Δεν θέλω να φτάσω στο σημείο ν’αναγκαστώ να σας παρακάμψω. Ακούστε με. Είναι επιτακτική ανάγκη να του χορηγηθεί ισχυρή ενδοφλέβια αγωγή διουρητικών και καρδιοτονωτικών. Τα σημάδια οριστικής οργανικής κάμψης δεν είναι πλέον προ των πυλών. Έχουν μπει για τα καλά μέσα και σαρώνουν τα πάντα. Αν δεν επέμβουμε άμεσα, δεν θα πεθάνει από πνευμονικό οίδημα, ούτε κι από ανακοπή καρδιάς. Από τη δική μας την κυνική αδιαφορία θα φύγει. Τη δική μας, καλύτερα, κτηνωδία. Δεν τον βλέπετε. Όλο του το σώμα είναι μελανό. Πνίγεται μέσα στο μαύρο της ασφυξίας του. Από τα σκοτεινά υγρά της ανοξαιμίας του εγκεφάλου του. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν μπορώ να σας αφήσω άλλο να συνεχίσετε την παρακολούθηση του φαινομένου. Θα πρέπει εδώ και τώρα να ενημερώσω τους αρμόδιους για την κατάσταση, αλλιώς θα βρεθώ μαζί σας μπλεγμένος και ενδέχεται να χάσω τη δουλειά μου, αν κατηγορηθώ στο τέλος για συνέργεια σε δολοφονική πράξη. Ξέρετε πολύ καλά πως όλα καταγράφονται σε αρχεία. Και κανείς δεν έχει πρόσβαση στα δεδομένα τους για να τα… πειράξει, παρά μόνο η ανώτερη διοίκηση.» «Πες καθαρά κι έξω απ’τα δόντια ότι φοβάσαι, αναισθησιολόγε αλχημιστή. Πες την αλήθεια ότι δεν αντέχεις την πίεση της βιοηθικής, πες ότι δεν μπορείς να κρατήσεις το βάρος της συνείδησής σου. Πες με λίγα λόγια ότι είσαι… άνθρωπος, τρωτός, ευάλωτος, φθαρτός κι άσε όλη αυτή την… παραφιλολογία που μου πουλάς κατά μέρους. Το ξέρεις καλά πως δεν πιάνουνε αυτά τα του… πνεύματος σε μένα. Δεν είμαι παρωχημένος εγώ… φιλόσοφε. Επιστήμονας είμαι. Ο ένας και μοναδικός μέσα στη Βαβέλ. Ο μόνος αυθεντικός. Η αληθινή αξία!»   Coming up next: Masters Of Puppets pt1