Masters Of Puppets pt1
Στη… μήτρα μου με μια κιθάρα στα πόδια ανατριχιάζω. Συνειδητοποιώ κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να κάνω. «Καλοί οι μυς και τα κόκαλα», λέω, αλλά δεν είναι αρκετά. Αν δεν είναι σωστά από ψηλά κουρδισμένα τα πράγματα, πάντα θα υπάρχει αυτή η διαφορά που θα σε κάνει να μην νιώθεις όμορφα. Πάντα θ’ακούς αυτό το… φάλτσο που θα εκδηλώνεται είτε με υποτονία, όταν οι χορδές είναι τελείως… χαλαρές, είτε με σπαστικότητα όταν οι χορδές είναι… παρατραβηγμένες. Κι εκεί πάνω στη συνειδητοποίηση, έρχεται και η ερώτηση: «Και τί κάνεις γι’αυτό; Πώς κουρδίζεις έναν ξεκούρδιστο άνθρωπο; Αφού τον βλέπεις καθαρά μπροστά σου, προσπαθεί ο φουκαράς με ό,τι έχει διαθέσιμο γύρω του να πιαστεί, να συντονιστεί με οτιδήποτε τού τάζει καλυτέρευση, αλλά στη προσπάθειά του δυστυχώς το παρακάνει. Τα θαλασσώνει. Στρίβει από δω, γυρίζει από κει, τα μπλέκει και προκοπή δε βλέπει».
Κοιτώ τις οδηγίες μα δεν μπορώ να βγάλω άκρη, γιατί στη μήτρα μου είναι σκοτεινά. Δεν μπορώ όμως να πάω και πουθενά. Απ’έξω είναι τα γκρέμια κι από κάτω η ταραγμένη θάλασσα. «Τι κάνω;» με ρωτώ. Καλή η ανατομία, η φυσιολογία, η νευρολογία και η παθολογία, αλλά δεν είναι κι Ευαγγέλιο. Είναι κι αυτές περιορισμένες. Μέτριες και πλαδαρές θα έλεγα. Άρα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψάξω κάπου αλλού. Σε άλλα, δηλαδή, μονοπάτια. Απάτητα ακόμα και συνάμα εύκολα παρεξηγήσιμα. Γιατί με την εσωτερική ενέργεια (energy healing) πολλοί είναι αυτοί που έχουν ασχοληθεί και συνεχίζουν να εμπλέκονται, χωρίς όμως για μένα προσωπικά να προσφέρουν κάτι το ξεχωριστό και ουσιώδες. Άρα, κι απ’εδώ, όπως φαίνεται αδιέξοδος. «Τί κάνω;» με ξαναρωτώ.
Μέσα στη μήτρα μου παλεύω με τον δαίμονα που διαρκώς με κανιβαλίζει, μου τρώει τα σωθικά. Ψάχνομαι λοιπόν κι αναζητώ τρόπους, για να δω πώς μπορώ να κουρδιστώ. Πιάνω τα πράγματα από τη μια, μετά τα γυρνώ από την άλλη. Βουρλίζομαι, φουντώνω και ξεφυσώ σαν ταύρος. Τίποτα. Προσπαθώ να ηρεμήσω και να συγκροτηθώ. Να ρίξω τους τόνους, τις εντάσεις και να σκεφτώ. Οι φορτίσεις όμως είναι υψηλές, το ίδιο οι απαιτήσεις και οι ανάγκες. «Τί κάνω;» συνεχίζω να με ρωτώ καθώς δουλεύω σκληρά. Και τότε…
… το όλον και τη μονάδα απ’όπου αντλείται μια αστείρευτη πηγή ενέργειας. Αυτή που ακούει στ’όνομα… αληθινή αξία! … δεν είμαι παρωχημένος εγώ… φιλόσοφε. Επιστήμονας είμαι. Ο ένας και μοναδικός μέσα στη Βαβέλ. Ο μόνος αυθεντικός. Η αληθινή αξία!
Η αμαρτία είναι η μεγάλη τραγωδία της ζωής. Η σωματική αρρώστια είναι κι αυτή στον άνθρωπο κληρονομιά της αμαρτίας· της πρώτης αμαρτίας των πρωτοπλάστων στον παράδεισο, τότε που τους ξεγέλασε ο διάβολος και τους έβαλε να παραβούν την εντολή του Θεού. Τότε μπήκε η αμαρτία στον κόσμο και μαζί μ’αυτή η αρρώστια κι ο θάνατος· τότε ανατράπηκε η αρμονία της Δημιουργίας του Θεού.
Μα γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός, για να καταργήσει το θάνατο και να σηκώσει από τους ανθρώπους το βάρος της κακής κληρονομιάς.
Οι Εβραίοι πίστευαν πως κάθε αρρώστια είναι δίκαιη τιμωρία του Θεού για τις δικές τους αμαρτίες ή των γονέων τους. Για το λόγο αυτό, οι άρρωστοι και οι ανάπηροι υπέφεραν διπλά: βασανίζονταν από την αναπηρία τους, αλλά και από τον κοινωνικό αποκλεισμό που τους επέβαλε η περιφρόνηση των άλλων.
Ο Χριστός βοηθά τους ανθρώπους να δουν διαφορετικά τα πράγματα. Δεν θεωρεί ότι η αρρώστια είναι σταλμένη από τον Θεό ως τιμωρία. Εξηγεί την αρρώστια ως συνέπεια της αστοχίας του ανθρώπου να παραμείνει κοντά στον Θεό. Ως φυσικό αποτέλεσμα της αρχέγονης απομάκρυνσης του ανθρώπου από τη θεϊκή αιωνιότητα, με άμεσο αποτέλεσμα να επηρεαστεί η οριζόντια σχέση με τους συνανθρώπους του (πόλεμοι, φόνοι, αδικία), αφού χάθηκε η κάθετη σχέση με τον Θεό΄ βλέπε αλληγορία της γραμμής.
Με γλαφυρό τρόπο, λοιπόν, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μάς ανάγει στην πόλη της Γαλιλαίας, όταν ο Ιησούς περιόδευε και κήρυσσε εις τας πόλεις και τας κώμας, θεραπεύοντας τους ανθρώπους. Αφού λοιπόν έφτασε στη Γαλιλαία, του μετέφεραν έναν άνθρωπο παράλυτο, κατάκοιτο στο κρεβάτι.
Μία άλλη εκδοχή της ιστορίας είναι ότι εκείνο τον καιρό ανέβηκε ο Ιησούς Χριστός στα Ιεροσόλυμα. Εκεί, κοντά στην πύλη που λέγεται προβατική, ήταν μια δεξαμενή, που στα εβραϊκά λέγεται Βηθεσδά, ενώ στα ελληνικά θα πει «οίκος ελέους», δηλαδή σπίτι της αγάπης, κι είχε γύρω πέντε καμαροσκέπαστα υπόστεγα.
Κάτω απ’ αυτά τα υπόστεγα ήταν ξαπλωμένοι ένα πλήθος αρρώστων, τυφλοί, κουτσοί, παραλυτικοί και περίμεναν την κίνηση του νερού. Γιατί λέει… ‘άγγελος’ από καιρό σε καιρό κατέβαινε στη δεξαμενή και τάραζε το νερό.
Όποιος, λοιπόν, ύστερα από την κίνηση του νερού, έπεφτε πρώτος στη δεξαμενή, αυτός γινότανε καλά απ’οποιαδήποτε αρρώστια.
Ήταν λοιπόν εκεί ένας άνθρωπος, που τριάντα οχτώ χρόνια βασανιζότανε μέσα στην αρρώστια της παραλυσίας του. Αυτόν, όταν τον είδε ο Ιησούς ξαπλωμένο, κατάλαβε πως περίμενε υπομονετικά εκεί για πολύ καιρό, και του λέει…
Coming up next: Masters Of Puppets pt2
Masters Of Puppets pt1
