Prometheus Reflection pt3
Θεέ μου! Να, εδώ κάθομαι ξανά. Εδώ που με παράτησες μετά απ’όσα άλλα είδα. Σα να μην έφυγα στιγμή αισθάνομαι απ’τα ίδια, της φυλακής μου τα δεσμά, τα σκοτεινά παιχνίδια της ψυχής μου. Κοίτα. Πάνω στον ίδιο βράχο κάθομαι, πάνω στ’απόκρημνο της φύσης, στην ίδια πάλι κοφτερή του άκρια, σ’αυτή που η ανελέητη βουή τσεκούρεψε το νου μου με σφοδρούς ανέμους, με κύματα θεριά επιθετικά, που σκιάσανε και σκίσανε κομμάτια την καρδιά μου. Μια όξινη βροχή μ’ανείπωτη οργή το αδίστακτό της πάνω μου ξανά με μαστιγώνει. Ζωνάρι που’σφιξε γερά καρπούς και πόδια ενός δεσμώτη που στ’άπειρο διαρκώς ματώνει. Ενός που η ανάμνηση χωρίς ποτέ του να το θέλησε, κόπηκε στα δυο σαν καραβόσκοινο φθαρμένο. Καμμένο απ’της αλμύρας την αργή δουλειά, το ζόρι και το βάρος απ’τον Ήλιο τον χαμένο. Αυτόν που έσβησε απ’τα μάτια μου μέσα σε μια στιγμή δική Σου, που πέταξε αν θες από τη θύμηση σα χάρτινη σαΐτα. Κι εγώ λιοπύρι μέσα μου μονολογώ κι ακούγομαι αστείος. Μια λέξη μοναχά στο νου έχει τη δύναμη να κάνει το δέρμα μου να ιδρώνει. Ο καύσωνας που κάποτε ήξερα σα φαντασία με ζυγώνει. Η έντονη κι αφόρητη αλήθεια του είναι αυτή στο τέλος που αλύπητα πληγώνει. Αλήθεια, γιατί μ’αφήνεις και δε με σταματάς. Γιατί εγώ να κάνω μνεία στον αστέρα Σου κι Εσύ ν’ακούς απλά τη σκέψη μου και να γελάς. Αφού γνωρίζεις για καλά ότι δεν έχω τ’απαραίτητα, την αρχική μορφή του να καλέσω. Βλέπεις, δεν έχω πια καμιά του ανάμνηση. Πουθενά μέσα μου δε βρίσκω αναφορά σ’ αυτό το φωτεινό ουράνιο σώμα. Πουθενά. Γι’αυτό και από τα σώψυχα φωνές νεκρών με καταριούνται. Από την άβυσσο αναδύονται κελιά στους πάγους τυλιγμένα. Όλα τα κύτταρα τα ζωντανά από τις αμαρτίες σφοδρά χτυπιούνται. Γιατί τους πήρα λένε τη χαρά. Γιατί ηλιοστερώντας τους το καταυγαζόμενο, την άπλετη ακτινοβολία που παίρναν, η έλλειψη θερμότητας κρυστάλλωσε επάνω τους της κόλασης τα μύρια μιερά. Λυπήσου με λοιπόν και άσε με ακόμα που μπορώ, ακόμα που καίει στου νου μου η φλόγα απ’το παράλογο, να κάψω εδώ την ύπαρξη κι εδώ από τις στάχτες της την πρότερη ζωντάνια μου να σβήσω. «Στην αρχή μου θα βρίσκεται το τέλος μου!», μου λέει και μου λέει ξανά αν θες να μάθεις ο ένας και μοναδικός σύνευνος που μου αφήνεις. Κι εγώ ακούω και δεν παραμιλώ. Γιατί δεν βλέπω πουθενά να έχει τ’άδικο η φωνή του. Αντίρρηση καμιά δεν φέρνω εγώ. Αντιλαμβάνομαι στο έπακρο ότι ετούτος όσο άκαρδος, σκληρός κι αν φαίνεται απέναντί μου, δείχνει σημάδι καθαρό, ακέραιο χαρακτήρα. Έχει μια πρόθεση σπαθί, συμβόλαιο αστραφτερό και κοφτερό που δεν θα συντηρεί όπως μου λέει τη ζωή με φρούδα ελπίδα. Δεν δείχνει να με παίζει, το νου μου να δωροδοκεί. Δεν δείχνει με σενάρια να θέλει να μου αλλάξει γνώμη. Να μη σκέφτομαι, δηλαδή, διαρκώς το τέλος ως τη μοναδική μου λύση. Αδιέξοδο λυτρωτικό μ’απάνθρωπο συνάμα. Όχι. Μιλάει μόνο την αλήθεια. Λέει τα πράγματα ώς έχουν. Ορθά κοφτά. Χωρίς ρομαντισμούς, φιόγκους περίτεχνους και κορδελάκια. Καθώς αν κάτσεις λίγο να σκεφτείς, από δω που ξεκίνησαν όλα, απ’το ίδιο σημείο τα φέρνει πάλι η ζωή να είμαι με το’να πόδι μέσα σ’αυτόν τον φριχτό απόπατο. Έτοιμος πια να κλείσω τον κύκλο μου με μια σπρωξιά. Μια της αναπνοής Σου ρουφηξιά, που θα μου πάρει και την τελευταία αχτίνα απ’τα μάτια και θα με παρασύρει στου θανάτου μου το βολικά αιώνιο κώμα.
Coming up next: Immortal
Prometheus Reflection pt3
