Liquid Dream

Liquid Dream «Αγαπητέ συνάδελφε αναισθησιολόγε, νομίζω πως εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Ο νέος πειραματικός ορός για την εξαγωγή της αλήθειας που δημιουργήσατε στο εργαστήριό σας με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδος, αποδεικνύεται τώρα πάνω στο δείγμα μελέτης μου πως είτε είναι πολύ ισχυρός, είτε αλλεργικά επικίνδυνος. Του κάθεται λίγο βαρύς, δεν νομίζετε. Οι βιοχημίες τους δεν φαίνεται να τα βρίσκουν. Υπάρχει μια μεταξύ των κόντρα, μια τοξική αντιπαλότητα τού ποια στο τέλος θα επικρατήσει. Γεγονός που προκαλεί όπως βλέπετε καθαρά ανεπιθύμητες καρδιοαναπνευστικές παρενέργειες. Ωστόσο, δεν θα έλεγα πως αυτές με χαλούν ή με προβληματίζουν. Όχι. Του εναντίον. Αποτελούν εξαιρετική πηγή παρατήρησης αντιδράσεων ενός σύνθετου φαινομένου γενικότερα. Ας περιμένουμε το λοιπόν και βλέπουμε. Λίγη υπομονή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Μπορεί στην πορεία τα πράγματα να έρθουν να ισορροπήσουν, να εξομαλυνθεί η όλη βιοχημική πάλη και ποιος ξέρει τελικά, ενδέχεται από το πουθενά ο Προμηθέας μου να έρθει και ν’αναστηθεί. Να βγει επιτέλους απ’την κρυψώνα του και ν’αρχίσει πάλι απ’το κλουβί του σαν τον Tweety να… κελαηδά σε μένα τον Sylvester που τον νοιάζεται και πάνω απ’όλα τον… ‘αγαπά’!» … στον θώκο μου μέσα με νιώθω μόνο. Μ’αντικρίζω έρημο να κάθομαι και να παιδεύομαι. Να προσπαθώ κλεισμένος σ’ένα γυάλινο φέρετρο να με καταλάβω. Να ορίσω τις ανακλάσεις, τις διαθλάσεις, τις αντανακλάσεις και τις οφθαλμαπάτες που δημιουργεί το μυαλό μου. Να έρθω στα συγκαλά μου και να συμπεριφερθώ όπως αν θα βάδιζα σε δρόμο στρωμένο από ΜΕ ΤΑΞΗ. Μα πάλι διάολε, δεν μπορώ. Χάνομαι! Και το επώδυνο είναι πως αδυνατώ να καταλάβω το γιατί. Αφού άνοιξα το κουτί της επιβίωσης. Και τις οδηγίες που’χε μέσα του τις διάβασα. Και θεωρώ πως τις κατάλαβα, τις εξήγησα στον εαυτό μου. Αλλά… τίποτα. Μια τρύπα στο νερό. Ό,τι κι αν κάνω είναι μάταιο, γοργά στο κενό ξεθωριάζει. Στο άγνωστο κατά πως φαίνεται τραβάει ο αντίλαλός μου! Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά όταν επιστρέφει πίσω ζαλισμένος, σαν χαστούκι ηχηρό, κόλαφος πάνω στα μάγουλά μου γίνεται, προκαλώντας μου αυτό το τσούξιμο, αυτό το πικρό και συνάμα δυσάρεστο συναίσθημα. Παράλυτος κι εγλωβισμένος, δεν μου μένει άλλη επιλογή από το να τον αντέξω. Στην σκέψη μου μέσα αρχινάει πανικός. Ρήγμα ανταρσίας ανοίγεται κι εμφανίζονται νερά. Ξάφνου ο μικρόκοσμός μου δοκιμάζεται, αιμορραγεί ή μπάζει διαρκώς. Θα πνιγώ, το νιώθω, σε μια ακατάσχετη οιδηματική κατάσταση. Και το δυσάρεστο είναι πως θα χαθώ, μοναχό του το κερί μου θα’ρθεί για να σβήσει, να αφήσει κι αυτό την τελευταία του πνοή. Χωρίς ποτέ να μάθω ο δόλιος το γιατί. Ποιός έφταιξε ή τί ήτανε αυτό που μου προκάλεσε ετούτη την τρομαχτική αναστάτωση. Τη μεγάλων διαστάσεων επανάσταση που ξέσπασε μεταξύ εμού και της άμυνάς μου. Παγιδευμένος μέσα στον λογισμό μου, ακούω μια φωνή διαρκώς να μου φωνάζει: «κοίτα να δεις που σ’αυτή την καταστροφή, το γενικό χαμό και την αποδιοργάνωση, το… κουτί που έχεις στο μυαλό για να σε σώσει, αποτελεί στην πραγματικότητα την αιτία που θα σε χαντακώσει». Και σκέφτομαι εγώ μέσα μου: Ήταν που δε διάβασα καλά τις οδηγίες επιβίωσης; Ήταν που άφησα κενά; Παρανόησα; Δεν έπραξα τα ορθά πράγματα; Παραποίησα στοιχεία; Δεν αναθεώρησα παρ’όλο που όλα πήγαιναν στραβά; Παρ’όλο που τα έβλεπα και δε τα ένιωθα τόσο σωστά; Όταν γνωρίζω καλά πως το μέσα μου μού φώναζε διαρκώς γύρνα, ξέχνα τα και πάρ’τα όλα από την αρχή; Δεν ξέρω. Μπορεί κάτι απ’όλα αυτά να φταίει ή όλα μαζί, σαν βαρίδι τώρα να μου κάθονται στη πλάτη, για να με βουλιάξουνε ακόμη πιο βαθιά. Εκεί που ουσιαστικά θεωρούν ότι σφάλλω. Ότι έχω κενά. Στα μεγάλα ρήγματα που μου δείχνουνε ότι μπάζουν διαρκώς νερά και πρέπει εγώ οπωσδήποτε να κλείσω.  «Στο κουτί επιβίωσης βρίσκεται η λύση. Η αλήθεια όλων των πραγμάτων», φωνάζει και χτυπιέται η ίδια φωνή. Στο μεταιχμιακό μου μετερίζι έρχομαι αντιμέτωπος με τη συνείδηση. Με τη δική μου τη φωνή. Ετούτη που με προστάζει να ζητήσω ταπεινά συγχώρεση. Γιατί, όπως λέει, κάτι πήγε στραβά. Μπελάδες και μπερδέματα διατυμπανίζει πως προκάλεσα. «Καλά, λοιπόν», απαντώ κι ανοίγω για ακόμη μια φορά το ίδιο κουτί, απ’όπου αναδύεται η φωνή που μέσα της νιώθω πως κρύβει της Πανδώρας την… απάντηση.  Για λίγο μέσα στον θόρυβο, επικρατεί σιωπή. Και μετά… σεισμός! Πολλών ρίχτερ. Τόσων, που γκρεμίζουν και κάθε άλλη μου εκδοχή που βρίσκεται σε παράλληλη τροχιά μ’αυτή που σήμερα βιώνω. Κι αυτό γιατί έρχομαι να καταλάβω πως σ’αυτή τη ζωή αν διαβάσεις καλά τις οδηγίες επιβίωσης, θα δεις τελικά πως ο Δημιουργός έχει μεριμνήσει προ πολλού να έχουμε όλα τα απαραίτητα εφόδια για να μπορούμε να παραμένουμε σε τούτη τη διαμόρφωση, μέχρι τη στιγμή που θα την εγκαταλείψουμε για μια ζωή χωρίς τη βαρύτητα αυτής να μας ταλαιπωρεί. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει!», ουρλιάζει το κουτί. Για όλα τα προβλήματα, τα δεινά και τα… ελαττωματικά σας γενικότερα, μέσα μου θα βρείτε το ανάλογο φάρμακο, παυσίπονο, αντίδοτο αλλά και τρόπο για να πορευτείτε. Διαβάστε καλά τις οδηγίες. Καταλάβετε, όμως, πραγματικά τα όσα λένε. Αφήστε τις δικές σας ερμηνείες. Τις αναλύσεις και τις θεωρίες. Κοιτάξτε, με μυαλά φτωχά, κατάματα την ουσία. Όχι, όμως, μονάχα αυτή, αλλά και όσα συμβαίνουν γύρω της και τριγύρω σας. Τα φαινόμενα, δηλαδή. Μην τα προσπερνάτε έτσι απλά. Όλα έχουν νόημα κι αξία. Όλα δένουν και πλέκονται αναμεταξύ τους. Κάθε ένα ξεχωριστά έρχεται στο τέλος να δημιουργήσει το ένα. Το όλον και τη μονάδα απ’όπου αντλείται μια αστείρευτη πηγή ενέργειας. Αυτή που ακούει στ’όνομα… αληθινή αξία! Coming up next: The Philosopher’s Stone