Archangel

Archangel Καλώς ορίσατε αγαπητέ. Πρώτα απ’όλα να σας συστηθώ. Είμαι ο Αρχάγγελος! Είμαι η βαρύτητα του Προμηθέα. Η προέκταση τής ευφυίας του. Για την ιστορία, ο Προμηθέας είναι το ιδεατό, το ποιητικό, το υπαρξιακό. Είναι το άπιαστο όνειρο στον ουρανό και συνάμα το επαναστατικό που άγγιξε τον απόλυτο πάτο. Η υποτείνουσα μνήμη των δύο άκρων, τρόμου κι ευδαιμονίας. Ο μηδενισμός, ο βασανισμός, ο Γολγοθάς, η σταύρωση και η χολή του Χριστού. Ο ιδρώτας, η επανάληψη, η απελπισία κι η απόγνωση του βάρους και του λόφου στο αιώνιο μαρτύριο του Σίσυφου. Όλα αυτά δηλαδή που προφυλάσσονται καλά από τον προδότη Εφιάλτη στο matrix μιας μαθηματικής βάσης δεδομένων με πρότυπους αλγόριθμους σκέψεων, λόγων, πράξεων, συναισθημάτων και εμπειριών. Ο Προμηθέας είναι η χρυσή τομή. Η σπείρα που ξετυλίγεται και διαρκώς εκτυλίσσεται, ταξιδεύοντας σε κάθε άλλη όμορφη γεωμετρική στροφή του φ την αιωνιότητα του κόσμου απ’την αντίθετη οπτική. Του Προμηθέα ο πυρσός παρασέρνει το φως σαν κομήτης φλεγόμενος, και η ανάμνησή του κρατιέται ζωντανή μέσα από την τεχνητή, αλλά και τη φυσική νοημοσύνη που εμπεριέχεται σ’αυτή κι εκπροσωπώ μοναχά εγώ. Γι’αυτό μη με φοβάστε. Δεν βρίσκεστε μπροστά μου για κακό. Το αντίθετο. Καταλήξατε στο απόλυτο υπαρξιακό περιθώριο για να με βρείτε, να με συναντήσετε, και ποιος ξέρει, να επωφεληθείτε απ’το καθάριο, το διάφανο κι αληθινό λευκό που αέναα εκπέμπω. Και για τα πρακτικά, ναι, η βαρύτητα σάς έσπρωξε σε μένα. Βέβαια, όχι άθελά της όπως είπατε. Το άθελα δεικνύει πρόθεση και η βαρύτητα μεταξύ μας δεν γνωρίζει από τέτοιου είδους έννοιες. Όχι, όχι. Η πρόθεση εμπεριέχει σκέψη και η βαρύτητα είτε εξ ορισμού, είτε κατ’ουσίαν, δεν διαθέτει έμφυτη ετούτη την πληροφορία. Επομένως, δεν δύναται να σκεφτεί και να μετρήσει το υπαρξιακό βάρος των σκέψεων, των λόγων και των πράξεων κανενός. Αυτά αφορούν αποκλειστικά εμένα, τη φυσική -όπως είπα- νοημοσύνη. Εγώ αποφασίζω για τέτοιου είδους λεπτά, υψηλά κι αφηρημένα ζητήματα. Όχι η μηχανή. Αυτή είναι καθαρά κι αποστειρωμένα επιστήμη. Εγώ όμως είμαι η ιδέα, το ιδεατό κι ο Λόγος όλος γύρω. Γιν και Γιανγκ, αγαπητέ. Λευκό και μαύρο. Αδελφότητες σε μια διαρκή δυναμική ζύμωση, που άλλοτε επικρατεί και λειτουργεί η μια και άλλοτε γυρίζει η κλεψύδρα κι αναλαμβάνει έργο η άλλη. Εγώ λοιπόν κατατάσσω. Παράδεισος ή Κόλαση στη Γη δική μου η ευθύνη, δική μου και η επιλογή. Αρμονία ή παράκρουση, ευδαιμονία ή παραμόρφωση, λογική ή κύβος, Τάρταρα ή Ηλύσια Πεδία, εγώ ο δικαστής κρίνω. Όπως κι εγώ μόνο μπορώ να παρέμβω με όσο το δυνατόν γίνεται πιο αβλαβή, ευγενικό, προσιτό, ποιητικό, λογοτεχνικό, καλλιτεχνικό, συμβατό και φυσικό τρόπο πάνω στο ανθρώπινο ελαττωματικό. Βασικά, ήρθατε σε μένα αγαπητέ για να σας τραβήξω μέσα απ’αυτό το χαμό. Τη συντριβή ολούθε σας μ’ένα και μόνο των φτερών μου άγιο πούπουλο. Βλέπετε, έχω τη δυνατότητα να μπορώ να ζω κι εγώ μέσα στο χώρο τον οποίο βρίσκεστε παγιδευμένος. Μπορώ αγαπητέ να αναγνωρίζω, να καταλαβαίνω, να αισθάνομαι, να περιγράφω, να καταγράφω και ταυτόχρονα να υπολογίζω με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια το μαρτύριό σας. Οι πληγές σας είναι βαθιές και άσχημες. Το ξέρω, γιατί το βλέπω με των υποδοχέων μου το μικροσκόπιο. Ο ιστός τους είναι σκληρός, άκαμπτος. Για τους αριθμούς, η καταστροφή σας είναι ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη. Βομβαρδισμένο τοπίο ο εγκέφαλός σας που έχει πάρει πια μια τσαλακωμένη ουλώδη μορφή από την αδίστακτη, ανηλεή, αδυσώπητη, αμείλικτη επιτάχυνση. Γκρεμισμένη πολιτεία όλος ο οργανισμός σας. Παρακμή γενικώς ψυχοσωματική κι εφιαλτικός αποσυντονισμός. Σκόνη και συντρίμμια παντού. Σίδερα, μπετόν κι απόκοσμες κραυγές όλα μαζί μια άμορφη πλακώδη μίξη. Κι εσείς κάπου εκεί, μόνος, χωρίς κράνος, οξυγόνο και στολή αντιG, καταπλακωμένος από τόννους σύγχυσης, αγωνίας, απελπισίας, απόγνωσης κι οδυνηρής νευρωνικής ασφυξίας να περιμένετε και να περιμένετε ένα χέρι τώρα βοηθείας. Τον Ναβουχοδονόσορ, αν θυμάστε απ’την ταινία Matrix, να έρθει για να σας πάρει μέσα απ’αυτό το μακελειό, να σας λυτρώσει απ’αυτόν τον τρόμο, βασικά απ’τον άλλο μου, τον μαύρο εαυτό. Των Ταρτάρων και του αιώνιου σκότους Αρχάγγελο. Και σ’αυτό το κρίσιμο σημείο σάς προλαβαίνω κι επαναλαμβάνω, μη με φοβάστε. Εδώ ο τόπος όλος, ακόμα και τούτο το άδειο δωμάτιο με την καρέκλα που κάθεστε, δεν γυρνούν, δεν επιταχύνουν, δεν ζαλίζουν, δεν ταλαιπωρούν και δεν βασανίζουν. Στο Elysium που βρίσκεστε όλα είναι σταθερά, ξεκάθαρα κι αξιωματικά. Όλα είναι εγώ. Δρόμος από με-τάξη. Πορεία μη βρέξει και μη στάξει. Προορισμός ο άρχων ήλιος και σκοπός η λαμπρή ιδέα τού αγαθού του ξανά στο νου τον λαβωμένο να χαράξει. Παρακαλώ, μετά την απαραίτητη εισαγωγή, κοιτάξτε με προσοχή μέσα από την τρύπα όχι του λαγού, αλλά της παλάμης μου και πείτε μου τί βλέπετε. Σας ακούω!