Prometheus Tree Of…

Η κβαντική διεμπλοκή (αποκαλούμενη και κβαντικός εναγκαλισμός) είναι το φαινόμενο κατά το οποίο δύο σωματίδια ή ομάδες σωματιδίων που δημιουργούνται μαζί ή αλληλεπιδρούν συνενώνοντας τις κυματοσυναρτήσεις τους, μένουν σε κατάσταση διεμπλοκής μεταξύ τους, ασχέτως του χώρου που μεσολαβεί πλέον από το ένα στο άλλο. Αν σταλεί το ένα από τα δύο στο άλλο άκρο του σύμπαντος και συμβεί κάτι σε οποιοδήποτε από τα δύο, το άλλο αντιδρά ακαριαία. Έτσι, φαίνεται είτε πως η πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει με άπειρη ταχύτητα, είτε πως στην πραγματικότητα τα δύο αντικείμενα βρίσκονται ακόμα σε «επαφή», σε σύνδεση μεταξύ τους, σε κατάσταση διεμπλοκής.

Η κβαντική διεμπλοκή είναι υπαρκτό φαινόμενο και παρατηρείται σε πειράματα, όχι μόνο στο μικρόκοσμο, αλλά και σε μεγαλύτερες κλίμακες.

Η ζωή και η ελπίδα είναι άρρηκτα δεμένες από τη γέννηση έως το θάνατο. Το ίδιο ισχύει για τη λογική με την αλήθεια στη φιλοσοφία, τα μαθηματικά και την πληροφορική.

Κάθε μία έννοια ξεχωριστά, θα μπορούσε να παρομοιαστεί και σαν ένα ηλεκτρόνιο παγιδευμένο σε τροχιές γύρω από πυρήνες σκέψης και αντίληψης, που δεν περιφέρεται πραγματικά στις τροχιές που καθορίζουν ενεργειακά οι στιβάδες, αλλά βρίσκεται σε θέσεις που δεν είναι δυνατό να είναι απόλυτα γνωστές ή κατανοητές και έχουν σχήμα νέφους πιθανοτήτων δημιουργίας νευρωνικών δεσμών, επαφών, διεμπλοκών ή συσχετισμών συνείδησης.

Η περίπτωση που έχουμε ένα ηλεκτρόνιο γύρω από ένα πρωτόνιο (πυρήνα), είναι αυτή του υδρογόνου. Το υδρογόνο (λατινικά: hydrogenium, αγγλικά: hydrogen) είναι το αμέταλλο χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο H και ατομικό αριθμό 1.

Ο ατομικός αριθμός εκφράζει επίσης και τον αριθμό των ηλεκτρονίων ενός ουδέτερου ατόμου, καθώς στα ουδέτερα άτομα ο αριθμός των πρωτονίων και των ηλεκτρονίων είναι ίσος.

Η μονατομική αλλομορφή του (H1) είναι η πιο άφθονη χημική ουσία στο σύμπαν, του οποίου θεωρείται ότι αποτελεί το 75% της συνολικής βαρυονικής μάζας. Τα άστρα και τα υπολείμματα άστρων κύριας ακολουθίας αποτελούνται κυρίως από υδρογόνο σε κατάσταση πλάσματος. Το υδρογόνο στη Γη υπάρχει σε μοριακές μορφές, όπως η μορφή του νερού ή στη μορφή διαφόρων οργανικών ενώσεων. Το υδρογόνο παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην οξεοβασική χημεία.

Στον πυρήνα του ήλιου το υδρογόνο μετατρέπεται σε ήλιο. Αυτό ονομάζεται πυρηνική σύντηξη. Χρειάζονται τέσσερα άτομα υδρογόνου για τη σύντηξη σε κάθε άτομο ηλίου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μέρος της μάζας μετατρέπεται σε ενέργεια.

Το ήλιο (helium) είναι το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 2 και δύο ηλεκτρόνια. Το ήλιο είναι το δεύτερο, μετά το υδρογόνο, πιο άφθονο χημικό στοιχείο στο Σύμπαν και υπολογίστηκε ότι αποτελεί το 24% της στοιχειακής μάζας του Γαλαξία μας. Είναι άφθονο στον Ήλιο (όπως το υδρογόνο) και στο Δία.

Αν τώρα απ’όλα τα παραπάνω κάνω έναν πιο εύκολο, απλούστερο ή αφαιρετικό συλλογιστικό υπολογισμό (οι αφαιρέσεις βοηθούν στην επίλυση σύνθετων προβλημάτων), καταλήγω στο συμπέρασμα πως από τέσσερις ξεχωριστές έννοιες και δύο δεσμούς ή διεμπλοκές μεταξύ τους, παίρνω τον αριθμό έξι.

Ο άνθρακας (λατινικά: carbonium, αγγλικά: carbon), είναι το αμέταλλο χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο C και ατομικό αριθμό 6 και έξι ηλεκτρόνια. Ο άνθρακας είναι το 15ο σε αφθονία χημικό στοιχείο (κατά μάζα) στο φλοιό της Γης και το 4ο (κατά μάζα) πιο άφθονο χημικό στοιχείο στο σύμπαν, μετά από το υδρογόνο, το ήλιο και το οξυγόνο. Είναι παρόν σε όλες τις γνωστές μορφές ζωής, ενώ στο ανθρώπινο σώμα ο άνθρακας είναι το δεύτερο (κατά μάζα) πιο άφθονο χημικό στοιχείο, περίπου 18,5%, μετά το οξυγόνο. Αυτή η (σχετικά υψηλή) αφθονία του άνθρακα, σε συνδυασμό με τη μοναδική του ικανότητα να σχηματίζει τέτοια τεράστια ποικιλία οργανικών ενώσεων, που επιπλέον συχνά μπορούν και να πολυμερίζονται, σε σχετικά συνηθισμένες, για την επιφάνειας της Γης μας, συνθήκες, έκαναν αυτό το χημικό στοιχείο τη βάση κάθε γνωστής μορφής ζωής.

Τα οικοσυστήματα τροφοδοτούνται συνεχώς με ενέργεια από τον ήλιο, την αληθινή πηγή ζωής κι ελπίδας. Η ενέργεια που δεσμεύεται από τους παραγωγούς, αφού μετατραπεί σε χημική, «ρέει» μονόδρομα, μέσω των τροφικών αλυσίδων, στα διάφορα επίπεδα καταναλωτών και στους αποικοδομητές. Οι επαναλαμβανόμενες κυκλικές πορείες των χημικών στοιχείων στα οικοσυστήματα χαρακτηρίζονται ως βιογεωχημικοί κύκλοι. Η πορεία του άνθρακα στα οικοσυστήματα ακολουθεί τη ροή της ενέργειας σ’ αυτά, για τον απλό λόγο ότι η χημική ενέργεια που μεταβιβάζεται από το ένα τροφικό επίπεδο στο άλλο είναι δεσμευμένη στις οργανικές ενώσεις.

O άνθρακας εισέρχεται στα οικοσυστήματα με τη μορφή του διοξειδίου του άνθρακα, το οποίο βρίσκεται στην ατμόσφαιρα. Το διοξείδιο του άνθρακα παραλαμβάνεται από τους παραγωγούς προκειμένου να μετατραπεί, με τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, σε γλυκόζη.

Ένα μέρος της γλυκόζης, αλλά και άλλων ενώσεων που συντίθενται από τους παραγωγούς, χρησιμοποιείται κατά την κυτταρική αναπνοή προκειμένου να απελευθερωθεί ενέργεια για την κάλυψη των αναγκών των παραγωγών. Επειδή όμως κατά την κυτταρική αναπνοή παράγεται και διοξείδιο του άνθρακα, το αέριο αυτό επιστρέφει στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να ολοκληρώνεται ένας κύκλος πρόσληψης και επαναφοράς από και προς την ατμόσφαιρα.

Από το υπόλοιπο μέρος της οργανικής ύλης που έχει παραχθεί από τους παραγωγούς ένα μέρος μεταβιβάζεται, ως τροφή, στους καταναλωτές, ενώ ένα άλλο καταλήγει ως νεκρή οργανική ύλη (φύλλα, καρποί, κλαδιά κ.ά.) στο έδαφος και γίνεται τροφή για τους αποικοδομητές (βακτήρια και μύκητες) μαζί με τη νεκρή οργανική ύλη ζωικής προέλευσης (σώματα νεκρών οργανισμών, απεκκρίσεις, περιττώματα κ.ά.).

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι στη βάση της ανταλλαγής του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ της ατμόσφαιρας και των βιοτικών παραγόντων των οικοσυστημάτων βρίσκεται η εναλλαγή δύο διαδικασιών: με τη φωτοσύνθεση προσλαμβάνεται το διοξείδιο του άνθρακα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στην παραγωγή γλυκόζης, ενώ με την κυτταρική αναπνοή οξειδώνεται η γλυκόζη και επιστρέφει το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.

Τα ηλεκτρόνια περιβάλλουν τον πυρήνα όπως ανέφερα παραπάνω ως ένα νέφος πιθανοτήτων που είναι πιο πυκνό κοντά στην απόσταση της στιβάδας που τους αναλογεί ενεργειακά. Υπάρχει μια τεράστια ποσότητα θεωρίας γύρω από τα τροχιακά μοντέλα των ηλεκτρονίων, αλλά για να κατανοήσουμε το φως υπάρχει μόνο ένα βασικό γεγονός που πρέπει να γίνει κατανοητό: Ένα ηλεκτρόνιο έχει μια φυσική τροχιά που καταλαμβάνει. Ωστόσο, αν ένα άτομο ενεργοποιηθεί, μπορεί τα ηλεκτρόνια να μετακινηθούν σε υψηλότερες ενεργειακές καταστάσεις. Ένα φωτόνιο παράγεται κάθε φορά που ένα ηλεκτρόνιο σε ‘τροχιά υψηλότερη’ -ας το πούμε-από το κανονικό, πέφτει πίσω στην κανονική του κατάσταση. Κατά τη διάρκεια της πτώσης από την υψηλή ενέργεια στην κανονική ενέργεια, το ηλεκτρόνιο εκπέμπει ένα φωτόνιο – ένα πακέτο ενέργειας – με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το φωτόνιο έχει συχνότητα ή χρώμα που ταιριάζει ακριβώς με την απόσταση που έχει το… ‘έκπτωτο’ ηλεκτρόνιο.

Υπάρχουν αρκετές αλλοτροπικές μορφές του άνθρακα, από τις οποίες οι πιο γνωστές είναι ο γραφίτης, το διαμάντι και ο άμορφος άνθρακας. Οι φυσικές ιδιότητες των διαφόρων αλλομορφών του άνθρακα διαφέρουν πολύ.

Το διαμάντι ή αδάμαντας (αρχ. ελλην. αδάμας = αήττητος, ακατανίκητος, λόγω της μεγάλης σκληρότητάς του) είναι περίφημο ορυκτό για την ισχυρή λάμψη του, τη διαφάνειά του, την πολύ μικρή ηλεκτρική αγωγιμότητα και την πολύ μεγάλη σκληρότητά του, με ιδιαίτερη διεθνή εμπορική αξία. Ανήκει στην οικογένεια των αυτοφυών στοιχείων. Αποτελείται από καθαρό άνθρακα. Λόγω της σκληρότητας αυτής χρησιμοποιείται σε βιομηχανικές εφαρμογές, ενώ η λαμπρότητά του το κάνει τον πιο γνωστό και περιζήτητο πολύτιμο λίθο.

Η λάμψη των πολυτίμων λίθων, που δημιουργείται από τις ανακλώμενες ακτίνες του φωτός, εξαρτάται περισσότερο από την κατεργασία που έχουν υποστεί, δηλαδή τον αριθμό των επίπεδων λείων επιφανειών (εδρών) τους.

Άνοιξε λοιπόν τα μάτια της λογικής και της αλήθειας για να απορροφήσεις με όλο σου το “είναι” αυτή τη μοναδική εμπειρία. Την ανυπέρβλητη ομορφιά από τα τέσσερα ‘πολύτιμα πετράδια’ που αιωρούνται φωτισμένα ολούθε σου. Μια χούφτα από… αστέρια λαμπερά, του Θεού στολίδια, που γυρίζουν σαν ηλεκτρόνια γύρω από τον κόσμο σου για να σε ταξιδέψουν -αν τους δώσεις φυσικά σημασία και αξία- εκεί που υπάρχει αυτό το διάφανο, το καθαρό, το ακέραιο και συμπαγές. Εκεί που όλα συνυπάρχουν σε μια ευδαιμονία αδιαίρετη μέσα στο σύμπαν.

Το βηρύλλιο είναι το χημικό στοιχείο με σύμβολο Be, ατομικό αριθμό 4 και παράγεται από τα άστρα. Στη φύση υπάρχει μόνο σε ορυκτά, τα οποία είναι χημικές ενώσεις του με άλλα χημικά στοιχεία. Μεταξύ άλλων, υπάρχουν αξιοσημείωτοι πολύτιμοι λίθοι που περιέχουν βηρύλλιο. Το βηρύλλιο αυξάνει τη σκληρότητα και την αντίσταση στη διάβρωση, όταν σχηματίζει κράματα με το αλουμίνιο, το κοβάλτιο, το χαλκό, το σίδηρο και το νικέλιο. Σε δομικές εφαρμογές, το βηρύλλιο έχει υψηλή καμπτική ακαμψία, θερμική σταθερότητα, θερμική αγωγιμότητα και χαμηλή πυκνότητα, ιδιότητες που το κάνουν ένα υψηλής ποιότητας υλικό για αεροδιαστημικές εφαρμογές.

Χώσε λοιπόν το κεφάλι βαθιά μέσα στο αιώνιο πρίσμα τους για να δεις τις μυριάδες χρωματιστές ακτίνες των δυνατοτήτων της ίδιας σου της ύπαρξης. Και κατάλαβε πως για να φτάσεις στο Αγαθό, χρειάζεσαι φτερά φτιαγμένα όχι από μαλακό κερί, αλλά από ισχυρή αναμόρφωση!