The Rabbit Hole

The Rabbit Hole Μέσα στον κύβο μου ανοίγω λαγούμια. Δημιουργώ την προσωπική μου τρύπα, αυτή του λαγού. Όπου μέσα απ’αυτή, θ’αναζητήσω τη λύση. Ναι, εκεί κάτω στα σκοτεινά, στα κλειστοφοβικά, απάτητα σημεία του μυαλού μου όπου θα πρέπει, όπως πιστεύω, να κρύβεται κάτι. Εκεί κάτω, και όχι στην επιφάνεια, στα ρηχά, όπου το χαλασμένο μηχάνημα του νου μου, μου μεταφέρει διαρκώς λανθασμένες πληροφορίες. Όχι! Φτάνει πια αυτός ο αφρός αποσύνθεσης του βάλτου. Αυτή η βλακώδης αποχαύνωση. Το θέατρο του παραλόγου. Όχι! Εκεί κάτω στην τρύπα του λαγού θα καταλάβω τον Ιησού (GZeus, God Zeus). Εκεί κάτω θεωρώ πως θα αισθανθώ σε όλο το μεγαλείο κι εύρος τα λόγια Του, την προσπάθειά Του, την αγωνία Του, την απελπισία Του, τον φόβο Του, αλλά και γιατί όχι την αποτυχία Του -σε εισαγωγικά- να ανοίξει τα ηλίθια μυαλά, με σκοπό να λοβοτομήσει την ακαμψία με λογικά επιχειρήματα. Στο βάθος της τρύπας του λαγού θα συνειδητοποιήσω την παραίτησή Του, την απογοήτευση μ’ένα τραγικό, ωστόσο αιώνια αποτυπωμένο στα μάτια μας, τέλος! Ένα μαρτύριο αντάξιο της αγανάκτησής Του, για το πόσο μπορεί να μοιάζουμε με τον γιο της Νυκτός, της αρχέγονης θεάς της νύχτας, Μόρο. Τη θεότητα-προσωποποίηση εκείνη της επικείμενης μοίρας, που οδηγεί τους θνητούς στο θανάσιμο πεπρωμένο τους. Άραγε πόσο λίγοι, ανεπαρκείς, ψεύτικοι, επιφανειακοί και άμυαλοι τομαριστές είμαστε. Μέσα στην τρύπα του λαγού μπορώ να πω με σιγουριά πως ατενίζω του νου την παραμορφωμένη, διαστρεβλωμένη πιθανότητα. Την ίδια την κόλαση με τα αμέτρητα κελιά της. Είναι, όπως βλέπω, όλα ένα. Αντίτυπα. Απλά χειρότερα σε κάθε εκδοχή. Αντιγραφές κατασκευασμένες απ’το διαρκές ξεδίπλωμα των ίδιων μας των συμπεριφορών. Ένας φριχτός, εφιαλτικός μινιμαλισμός, που σε τσακίζει και σε συνθλίβει η ίδια η γεωμετρική του επανάληψη από λαβυρινθώδη φράκταλ, φτιαγμένα από τις ίδιες μας τις εμπειρίες, τις ίδιες μας τις σκέψεις και τις πράξεις. Ένα τρίπτυχο αμαρτωλό, που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Σάπιο και βρωμερό. Σιχαμένο κι άρρωστο. Βασανιστικό και εγωκεντρικό. Αιώνια παθολογικό κι ανήθικο. Μέσα στην τρύπα του λαγού, στο απόλυτο σκοτάδι της, αφυπνίζομαι, και έχω την ανάγκη να το αποτυπώσω. Οι σοφοί μίλησαν. Τα λόγια τους, όμως, σκόρπισαν. Οι πράξεις τους εξευτελίστηκαν, μειώθηκαν και χλευάστηκαν. Δεν πειράζει. Οι… δήθεν ξύπνιοι, θα δουν όχι την τρύπα του λαγού, αλλά πολύ σύντομα την τρύπα του απευθυσμένου τους. Αυτή η διαμόρφωση, αυτή η εξελικτική φάση, είναι μικρή. Ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων μόνο. Μετά είναι τα δύσκολα. Και δυστυχώς, όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Μέσα στην τρύπα του λαγού οι φιλόσοφοι ψιθυρίζουν. Μιλούν και συζητούν για πολλούς, για διάφορα τεκταινόμενα. Έννοιες βαθύτερες απ’αυτή του λαγουμιού που σκάβω. Πάνε μάλλον στοχευμένα. Στα απομονωμένα. Στα απαγορευμένα. Πέρα μακριά απ’τον κοσμικό ορίζοντα. Κι εγώ προσπαθώ να συντονιστώ. Να εναρμονιστώ και ν’ασπαστώ τον αντίλαλό τους. Η πληγή είναι το σημείο απ’όπου μπαίνει το φως. Και η πηγή είναι απ’όπου αυτό βγαίνει. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να δει και να καταλάβει ότι τα ‘τραυματισμένα’ μυαλά, είναι στην ουσία δύο ξεχωριστές υπάρξεις. Η μία που την ώρα της ‘ζημιάς’ αποσπάστηκε και πήγε κατευθείαν στην… πηγή, ενώ η δεύτερη, το σώμα, το φθαρτό δηλαδή, έμεινε πίσω σ’αυτή τη διαμόρφωση να συνθλίβεται και να παραμορφώνεται κυριολεκτικά κάτω απ’το βάρος του αποχωρισμού. Τη στρέβλωση που προκαλείται στο φως από το μέγεθος της απόστασης και της απόσπασης. Το βίαιο ξεριζωμό της μιας από την άλλη έννοια. Το τεράστιο λάθος που φωνάζω για ν’ακουστεί πόσο μεγάλη ζημιά προκαλεί, όταν αυτό που δεν μπορεί, εν τέλει, να γίνει κατανοητό, απλά μισιέται, κλείνεται, φυλακίζεται και βασανίζεται μέσα σε ασφυκτικά στερεότυπα καλούπια. Τί μεγάλο που είναι το κακό. Αντί να γλυκαίνεις όσο μπορείς την πληγή, να της ρίχνεις αλάτι για να την κάνεις να τσούζει και να ουρλιάζει από πόνο. Αλλά όσοι αρνούνται να το καταλάβουν και να το παραδεχτούν, αυστηρά κομφορμιστικές προκρούστιες κλίνες θα λάβουν, στις οποίες ό,τι θα περισσεύει, το παραμικρό, χωρίς κανένα δισταγμό, με μιας θα κόβεται. Σπαθί, δηλαδή, στην αιώνιά τους πληγή. Κι αυτό γιατί τυφλοί επέλεξαν να περπατούν, παρόλο που το φως ήταν διαρκώς παρόν μπροστά τους, μια σκέψη αλλαγής μονάχα απόσταση. Βλέπεις, όλοι αυτοί διαλέγουν πάντα τη σιγουριά, τη βολεψιά και τη βολική πνευματική αναισθησία, για να μην πω ορθότερα τη συνειδησιακή ευθανασία. Δεν πειράζει όμως. Όταν θ’ανοίξουν κάποτε τα μάτια μια και καλή, μια για πάντα, τότε από τα φέρετρα μέσα θα’ναι πια πολύ αργά, διότι δεν θα κλείσουνε ποτέ ξανά. Το φως το ίδιο θα τα κρατάει με το ζόρι ανοιχτά για να τα παιδεύει, να τα ταλαιπωρεί και να τα καίει με τη δύναμη και την ένταση της αλήθειας! Coming Soon: Δυάς 2 On the 4th of May