The Decay of Logos

The Decay of Logos   Σε βλέπω από πολύ ψηλά άτιμε τί πας στα μουλωχτά και κάνεις Σε βλέπω πεντακάθαρα και ξέρεις ξάστερα ότι αμέσως χάνεις  Άσε για τους πολλούς ηλίθιους τον χριστιανό που παριστάνεις  Το ξέρω πως με δολοφόνους άπιστους πας στα κρυφά να με ξεκάνεις Νομίζεις σατανά εκδικητικέ ότι κοιμήθηκα και σφάλισα καλά τα μάτια  Αχ αζαζέλ φθηνέ υπάνθρωπε δεν κλείσανε ακόμα τ’Ουρανού Μου τα κιτάπια Άκου λοιπόν να δεις εγωϊστή για να μαθαίνεις Κοίτα καλά εμένανε οικτρέ για να παθαίνεις Το πανηγύρι που’στησες μεμιάς στο κάνω εφιάλτη και χωλαίνεις Στην ασφυξία του Σταυρού είσαι εσύ και μόνος σου βαριανασαίνεις Σε όνειρο απαρχής δικό μου ζεις κι εκεί αλαζόνα αργοπεθαίνεις Όσο κι αν προσπαθείς τόσο στο τίποτα ελπίζεις Σέρνεσαι φίδι κολοβό και σαν την άδικη κατάρα τριγυρίζεις Στο καθαρτήριο υπάρχεις μοναχά κι εκεί σ’αφήνω να σαπίζεις Καίγεσαι ολόκληρος και απλά για χάρη Μου τσιρίζεις Σε κατατρώει ο Κέρβερος και σαν κανίς γριάς γρυλίζεις Μέχρι να γίνει στάχτη το κακό αδιάκοπα μουγκρίζεις Ένας παράφωνος σκοπός εσύ που αιώνια σφυρίζεις  Μύρισε η άμπελος απ’τα καμώματά σου Πνίγονται στην εντροπία όλοι βελζεβούλ από τα περιττώματά σου  Κέρνα αν είσαι μάγκας τον Ωκεανό μία ρακί κι ένα μεζέ βλαμμένε Βγάλε χολή επάνω Μου παστή αν μπορείς βλογιοκομμένε Κι Εγώ θα σου αστράψω μια γερή ανάποδη μ’απόλαυση Να δεις στη μούρη σου απάνω το Πυρ Μου από την χειρότερη όλων κόλαση  Τη λάμψη από την αστραπή σατράπη Το έγκαυμα στο δέρμα σου που μαύρισε και σε’κανε βρε πονηρέ αράπη Γιατί πολλά μας τα’πες…  “δέσποτα” Αλλά τη ψύχη σου βλέπω να γυρίζει με τ’αδέσποτα Ακόμα πιο πολλά μας τα’πες ρατσιστή Απ’το σφυρί και το αμώνι Μου θα βγει η πνοή σου συριχτή  Χτύπα για λίγο το ξερό να δεις πού βρίσκεται το δώρο Τον Ήλιο που σου χάρισα κι εσύ Ιούδα τον πούλησες φθηνά στον Μώρο Μια μαύρη τρύπα τον κατάντησες φωλιά για τον αρχέγονο Ουροβώρο  Με μια μασκούλα ειδικέ στη μούρη τον κόσμο δεν ορίζεις Κι όσο κι αν σκάβεις να το βρεις το μυστικό το χώρο απλά λυγίζεις Των κυκλωμάτων των νευρωνικών το θόρυβο ζαλίζεις Απ’το σημείο Νέμο αυθεντία μόνο των Μαριανών την τάφρο συγυρίζεις  Πριν φύγεις για την άβυσσο τη σύριγγα στο μπράτσο να καρφώσεις Καλοκαιράκι μύρισε και πρέπει φυσικά απ’τον ιό να χαλαρώσεις Εις την υγειά του βλάκα ρε παιδιά ουζάκια να νερώσεις Νησιά εξωτικά και παραλίες χιλιόμετρα να οργώσεις Σε κάποιον άλλο όπως πάντα επάνω του ασμοδαίε να ξεδώσεις  Πολλά σπασμένα μαζευτήκανε το ανάστημα φιλήδονε ας ορθώσεις Έλλην εσύ θα μείνεις πίσω βέβαια το χρέος στον πλεονέκτη μαμωνά για να πληρώσεις Εσύ ο υποτακτικός και δούλος αναλώσιμος για να σερβίρεις τον τουρίστα Σου δώσαν όμως τα εύσημα και σ’είπανε με μιας νοικοκυράς ποδιά μπαρίστα  Πριν χαντακώσεις άπονα λοιπόν τον αδελφό σου Κοίτα βαθιά στ’ανομολόγητα βεελφεγώρ που κρύβει το σάπιο το μυαλό σου Ξεφτίλα ανείπωτη μ’αμέτρητα αποσιωπητικά το λογικό σου Τελείες στη σειρά λαχταριστές για ένα πάκμαν σαρκοφάγο ο κωδικός σου Φυγόπονε οκνηρέ τεμπέλη δεν έχεις το Θεό σου  Κοίτα επομένως για καλά τα χείλη μου γιατί μια λέξη μοναχά θα… φτύσω!!