Omen

Omen Μέχρι κι εχθές λοιπόν, οι καθημερινές πληροφορίες απ’τα ηλεκτρονικά υπερ-τηλεσκόπια για την εκεί έξω πραγματικότητα των δύο υπεύθυνων της μεγάλης συμπαντικής τραγωδίας, μετέφεραν και κατέγραφαν σταθερά κι αμετάβλητα στους σούπερ υπολογιστές του ΜΑΤΙΟΥ τα εξής αποθαρρυντικά στοιχεία: … σε αρκετά μεγάλη απόσταση απ’το κανονικό, και παρά τη θολούρα, ο πάλαι ποτέ μέγας βασιλιάς, φαίνονταν καθαρά και χωρίς την τεχνολογία διάτρητος. Σφαγμένος απ’ άκρη σ’ άκρη και φυσικά νεκρός. Σα κουφάρι άγριου ζώου καρφωμένο στον σκοτεινό ουράνιο θόλο να θρυμματίζεται χωρίς βιάση απ’τον βασανιστή Χρόνο στην ζεστή γύρω του άβυσσο. Αντικριστά του, η Αφροδίτη (ο Εωσφόρος) να αιμορραγεί ακατάσχετα απ’τα πολλαπλά, τα διάσπαρτα θλαστικά της τραύματα. Με μεγάλους κρατήρες και απύθμενες ρωγμές, που με κάθε σκανάρισμα έδιναν στον παρατηρητή την εντύπωση πως σακατεμένη απλά αργοπέθαινε. Έσβηνε μέρα με τη μέρα μόνη απ’την εξαπλωμένη μόλυνση και τα πυώδη αποστήματα των πληγών, που επίμονα τα άτιμα ανέβλυζαν παχύρευστο μάγμα, κάνοντας έτσι το φλοιό της με την πάροδο του χρόνου, όλο και πιο πολύ στα μάτια να θυμίζει προς το τέλος, ένα βλογιοκομμένο -απ’την ενεργή ακμή- πρόσωπο.  Σήμερα όμως, εντελώς απροσδόκητα, μία πιο ενδελεχής επισκόπηση εκεί έξω, έφερε από πολύ μακριά ένα ευχάριστο νέο κι ανέτρεψε προς μεγάλη έκπληξη όλων τα μέχρι πρότινος δεδομένα. Αφού θέλει εντελώς ξαφνικά απ’τις εισερχόμενες πληροφορίες, να προκύπτει, χωρίς καμιά αμφιβολία, πως η καρδιά της Γης εξακολουθεί τελικά, παρά τα ακραία φαινόμενα, να χτυπά ακόμα -αν κι αργά-  στο ρευστό της πυρήνα. Κι αιτία τρανή, αποδεικνύεται μετά και από την ομόφωνη γνώμη των κορυφαίων επιστημών του σύμπαντος, πως δεν είναι άλλη απ’αυτά τα άτιμα, αυτά που δεν τα’πιασε ποτέ το μάτι κανενός, ηλεκτρικά φορτισμένα μικροσωματίδια σκουπιδαριού της ατμόσφαιρας. Ο υπερφυσικός, μυστηριώδης κι αρκετών χιλιομέτρων ομφάλιος λώρος, ο οποίος σαν ουράνιο ζεύγμα προφανώς την ένωσε για καλά με τα σπλάχνα του δορυφόρου της, κρατώντας την έτσι στη ζωή, με το στόμα κολλημένο γερά σ’έναν πλακούντα, να περιμένει ακούνητη στην αντικριστή μεριά το θαύμα πάνω στο αστροποίκιλτο σεντόνι του στερεώματος.  Κοιλάδα του “Ηλά” καλύτερα, όπως χαρακτηριστικά ονόμασε το φαινόμενο  τούτο σκοτεινής αστρικής σκόνης κάποιος Εβραίος κοσμοναύτης με ιστορικά αποθυμένα, βλέποντας το απ’το φινιστρίνι του αστρόπλοιου του 20.000 και βάλε λεύγες υψηλότερα. Ένα μοναδικό θέαμα της φύσης αναμφισβήτητα, που δεν άργησε ωστόσο να δώσει το δικαίωμα και σ’έναν άλλο κοσμοναύτη απ’τη Παλαιστίνη τώρα, όταν περνώντας με την άκατό του εντελώς τυχαία από κει πάνω, χωρίς να γνωρίζει το παραμικρό για το σχόλιο του Ισραηλίτη, αυθόρμητα από μόνος έσπευσε να το συμπληρώσει, βαφτίζοντας με τη σειρά του πολύ εύστοχα τη Σελήνη σε μικροκαμωμένο… Δαυίδ, και τη Γη το μέρος της ψυχής του… ΓΟΛΙΑΘ!   Η Κοιλάδα του Ηλά είναι η τοποθεσία στην οποία, υποτίθεται, έγινε η άνιση μονομαχία ανάμεσα στον Δαβίδ και το Γολιάθ. Το ερώτημα που τίθεται βέβαια, είναι πόσο άφρονας θα πρέπει να ήταν ο βασιλιάς Σαούλ, που επέτρεψε (έστειλε) ένα παιδί να τα βάλει με έναν γίγαντα. Ωστόσο, το ερώτημα στο σήμερα, είναι πόσο παράφρονας θα πρέπει να’ναι ο σύγχρονος Σαούλ, που η τρέλα του τον έχει κυριολεκτικά μεταλλάξει σε ηλεκτρονικό, επιστημονικό, αστυνομικό και νομικό Δον Κιχώτη, ο οποίος βλέπει, σταμπάρει, στοχοποιεί και κυνηγάει παντού φαντάσματα. Και ρωτώ: είναι δυνατόν η βιβλική υπερβολή, να νικήσει δηλαδή ο Δαβίδ, να ισχύει στην πραγματικότητα; Υπάρχει περίπτωση να μην συντρίψει ο Φιλισταίος γίγαντας τον κάθε επί γης… “κανένα”, όταν μάλιστα είναι μέχρι τα δόντια οπλισμένος; Υπάρχει περίπτωση ποτέ ο ταπεινός μύλος να διαχειριστεί διπλωματικά την πρόκληση ή έστω ν’αμυνθεί όπως-όπως σε μια ύπουλη, άτιμη, πονηρή, συκοφαντική, ψυχολογική -και κυρίως – άδικη επίθεση; Wondering Logically Is Science! It Is Accomplished!