Mone

Mone «Στην αρχή μου θα βρίσκεται το τέλος μου!», φωνάζω λοιπόν κατάμουτρα σε όποιον μ’ακούει, μόνο και μόνο για να το χωνέψω εγώ. Αφού το ξέρω καλά πια μέσα μου πως ποτέ δεν μ’ άκουσε κανείς. Ούτε μια φορά. Άρα, γιατί ν’ αναμένω άδικα ν’ απλώσει ένα χέρι και να διαγράψει απ’ το νου μου αυτή τη φράση; Αυτή που τείνει πλέον απ’ το βάρος της αλήθειας της να λυγίζει τη ραχοκοκαλιά και να μου ρίχνει τα μούτρα στα Τάρταρα που περιμένουν ανυπόμονα να με κατασπαράξουν, γιατί;» …  … ένας άνδρας μετρίου αναστήματος που επιτέλους κατάφερε με τα πολλά να διατυπώσει πλήρως την κοσμοαντίληψή του, ολοκληρώνοντας έτσι και έναν ιερό σκοπό, ο οποίος μάλιστα όπως φάνηκε στο τέλος στέφθηκε και με τις προσωπικές δάφνες της καθαρότητας/κάθαρσής του, αν και θα έπρεπε από κάθε άποψη να φαίνεται ευχαριστημένος για το επίτευγμά του, αντιθέτως, σοβαρός και ανέκφραστος, εξακολουθεί χωρίς να κοιτά αλλά πάλι να βλέπει τα πάντα, ακίνητος να κάθεται στην ίδια θέση και στάση απ’όπου και πρωτοξεκίνησε την ψυχολογική του Οδύσσεια, τείνοντας μόνο επιδεικτικά στον αέρα για…επαφή, ένα πάρα πολύ ταλαιπωρημένο και τρεμάμενο χέρι. Η σκηνή, γενικώς, εκτός του ότι είναι αξιολύπητη από μόνη της, χαρακτηρίζεται και απ’την άνευ προηγουμένου αποκρουστικότητα του ιδίου. Τα εσωτερικής προελεύσεως “καυστικά” υλικά που έχουν διαβρώσει το δέρμα του σώματός του σε καθολικό βαθμό, σε σημείο τέτοιο ώστε να φαίνονται καθαρά οι μυϊκές, λιπώδεις, αλλά και οστέινες στοιβάδες του αντίστοιχα, παρόλο που έχουν προβληματίσει κατά πολύ τους…άλλους, βλέποντας αυτοί με εκστατικότατα πέραν τούτων το θέαμά του ως ένα μοναδικό αντικείμενο επιστημονικής μελέτης που, σαν σύνολο να πεις, έρεπε προς την μεριά τους, μολονότι γνωρίζουν πολύ καλά πως το σύστημά του θα παραμείνει αιώνια εκεί φυλακισμένο στο επίπεδο επισκίασης του ιδεατού, πάραυτα, εκλιπαρώντας εσωτερικά για μια προσέγγιση με την ολότητά του, για μια αγκαλιά με την επιθυμία τους, ανταποκρινόμενοι έτσι σφιχτά στην εσωτερική…τάση ενότητας μαζί του, στην πραγματικότητα δεν πράττουν τίποτε παραπάνω από το να του δείχνουν πόσο αδύναμοι είναι τελικά να τον καταλάβουν, γεγονός μάλιστα που αποτυπώνεται στο πρόσωπό τους και τους προδίδει, αφήνοντάς του έτσι μηδενικά περιθώρια ελιγμού, μόνος απ’το ηλίθιό τους να ξεκόβει προς τα πίσω και να τεμαχίζεται όλο και περισσότερο. Ωστόσο, όλως περιέργως, αν και το “έκθεμα” με τα μακριά μαλλιά, το πλούσιο γένι και την γύμνια του απέναντί τους δεν εκδηλώνει φυσικά καμία ομόρροπη διάθεση με την δική τους, αλλά αντιθέτως συγκρατημένο και συγκροτημένο παραβλέπει και υπερπηδά χαρακτηριστικά τα διαφόρων ειδών ανθρώπινα…ελαττώματα, όπως επίσης και την άσχημη σωματική του κατάσταση, εκτός λοιπόν του ότι συνεχίζει ακάθεκτο να επαναλαμβάνει την ίδια ακριβώς μονότονη χειρονομία, να βάζει και να βγάζει δηλαδή το χέρι μηχανικά απ’τα απόκρυφα και να το μοστράρει στον αέρα λες και δεν υπήρξε ποτέ αναμεταξύ τους κάτι που θα μπορούσε να παρεμβληθεί ή τέλος πάντων να του χαλάσει την μοναδικότητα της στιγμής, στην ουσία δεν κάνει και το ίδιο τίποτε παραπάνω, από το να προβάρει και να προβάρει συνεχώς μπροστά τους την στιγμή που, η επιβράβευση μιας πολύχρονης ερευνητικής πορείας,  με μια θερμή των…χειραψία, θα σημάνει επιτέλους για όλους το τέλος. Ιστορικά βέβαια, από το ξεκίνημα της έρευνας του εγκεφάλου του, αν και γνωρίζει πολύ καλά πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται επ’ουδενί να συμβεί, παρά τις προσπάθειες και την διάθεση για τον από κοινoύ εναγκαλισμό τους, αμφιταλαντευόμενος μεταξύ ακραίων απόψεων, ότι το…εγώ  του σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες τους την μια θα έπρεπε να εδράζεται σ’ένα πολύ συγκεκριμένο εγκεφαλικό του κέντρο, και την άλλη ότι το…εγώ του θα άρμοζε να εμφανίζεται διεσπαρμένο σε ολόκληρο το νευρικό του σύστημα, το αεικίνητο ανεξήγητό του στο φινάλε δεν παύει στιγμή ανθρώπινα κινούμενο για κείνον, απλά κι ουτοπικά να… ελπίζει… Στην μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων επικρατεί πλέον απόλυτη ησυχία. Στο αμφιθέατρο, οι αναρίθμητοι υπολογιστές που παρευρέθησαν, είναι πια όλοι τους απενεργοποιημένοι. Μόνο στις επάλξεις παραμένουν κάποιοι ανοιχτοί, και συγκεκριμένα στον αριθμό τέσσερις. Τρεις σε σειρά κι ένας σε παράλληλη σύνδεση μαζί τους. Τεχνικά, οπτικές διαφορές αναμεταξύ τους εντοπίζονται κυρίως στα εξωτερικά σημεία του hardware τους, όπως για παράδειγμα στο τετράγωνο πλαστικό περίβλημα των τριών εξελιγμένων υπολογιστών που για σήμα κατατεθέν ξεχωρίζει το…γουρουνάκι, ενώ στο πλαστικό περίβλημα του ενός και μοναδικού super computer που για σήμα κατατεθέν απλά δεσπόζει μία και μοναδική λέξη. S.K.E.P.S.I.S, χαρακτηρίζεται περήφανα με μεγάλα, κεφαλαία γράμματα από τον κατασκευαστή το υπό δοκιμή υπόδειγμά του, απ’το οποίο μάλιστα περιμένει και με αγωνία τις… υπολογιστικές επιδόσεις του. Πέραν τούτων όμως, η οθόνη όλων τους παραμένει σε μια κοινή κατάσταση αναμονής. Πίσω απ’το σκοτεινό της διαδραματίζονται οι τελευταίες πράξεις ενός πολύ καλά φυλασσόμενου κλειστού κυκλώματος. Λογιών λογιών εισερχόμενα στοιχεία που βρίσκονται σε μια φρενήρη κατάσταση επεξεργασίας, περιμένουν τώρα ανυπόμονα τί άλλο, από την οριστική ανακοίνωση του εξερχόμενου αποτελέσματός τους, επιβεβαιώνοντας έτσι τα λεγόμενα πως μόνο από ένα πολυσύνθετο μέσο ή καλύτερα ένα νεότερο ερευνητικό μοντέλο που μπορεί να κινείται με μεγαλύτερη ευκολία στα…ενδιάμεσα των ανθρώπινων αποριών, στα μεσοδιαστήματα της απροσδιοριστίας, αλλά και τα διάκενα της προσωπικής τους ρευστότητας, υπάρχει τελικά η περίπτωση η οποιαδήποτε… αστάθεια, να καταλήξει στο πολυπόθητο…ίσον της εξίσωσης της και όχι κάθε φορά στο… Όταν, στα ξαφνικά, αρχίζοντας μια μια οθόνη να φωτίζει επιτέλους την επιφάνειά της, στους τρεις σε σειρά υπολογιστές αρχίζουν να αποκαλύπτονται αντίστοιχα και τρεις μόνον λέξεις. ΜΗΔΕΝΙΚΗ, σχηματίζει ο πρώτος. ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ, συνεχίζει ο δεύτερος. ΑΝΑΣΤΟΛΗ, ολοκληρώνει ο τρίτος. ΧΑΜΗΛΗ-ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ-ΑΝΑΣΤΟΛΗ στο σύνολό τους. Μένει όμως και η σειρά του τέταρτου υπολογιστή ν’αποκαλύψει τα δεδομένα του. Τώρα πια είναι η στιγμή που πρέπει να φανερώσει τα χαρτιά του. Ως εκ τούτου λοιπόν, ακολουθώντας πιστά το πρωτόκολλο… συντάσσει κι αυτός με την σειρά του: Σας ευχαριστώ! Επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια για πρώτη μου φορά γίνομαι μάρτυρας του σωστού μου ψυχολογικού χαρακτηρισμού. Νιώθω, πλέον, πλήρης και πάνω απ’όλα ικανοποιημένος με το τελικό αποτέλεσμα. Και αφού με αποδώσατε σωστά, αλλά και με την ολοκλήρωση της καταγραφής με αποκωδικοποιήσατε ολοκληρωτικά, καιρός είναι να σας πω κλείνοντας και αυτό: Πώς όσο θα με θυμάστε έτσι ακριβώς όπως ήμουν κανονικά, πριν συμβούν όλα, η μεταμόρφωσή μου δηλαδή από άνθρωπος, σύζυγος, πατέρας, ταπεινός ειδικευόμενος επιστήμονας σε… μέγα αρχικτήνος, τόσο εγώ από μεριάς μου θα βρίσκομαι κοντά σας, στην επιφάνεια. Όσο, όμως, θα με θυμάστε ως… Mr.Βαβέλ, τόσο εγώ τότε απ’την άλλη θα απομακρύνομαι, θα χάνομαι και θα σβήνω στο…έρεβος. Στην αρχή μου θα βρίσκεται το τέλος μου, και στο τέλος μου πάντα η νέα μου αρχή. Ο κύκλος είναι ένας χώρος. Ξεκινάει από το μηδέν (simplicity), σημείο εκκίνησης και τελειώνει στο 360 (complexity), σημείο τερματισμού. Όμως, είτε πω 0, είτε πω 360, ουσιαστικά είναι το ίδιο και το αυτό (simplexity). Οι αριθμοί απλά αλλάζοντας ορίζουν και σε μένανε θυμίζουν διαρκώς μιαν αρχή κι ένα… τέλος ή ένα τέλος και μια… αρχή!