Hells Bells

Οι καμπάνες του κόσμου, πένθιμα ήχησαν Μέγας ο Κρότος, στον Χρόνο όλα λύγισαν Το τόξο του έσπασε, δυσάρεστο έφυγε συναίσθημα Απεριοδική η κίνηση, καταρρέει το παρέγχυμα Στον πλατύ θόλο από βέλος, καρφωμένος ο Προμηθέας δεσμώτης Ο Δίας αστράφτει, νεκρός ο Τοξότης Ο Δίας βροντά, ακέφαλος ο Ιππότης Ο Δίας ξεσπά, στον πάσσαλο ο προδότης Ένα ηχογόνο σώμα σπαρταρά κι αιμορραγεί Η Μνημοσύνη θηλιά περνάει για να πνιγεί Ξεπέφτει η Σοφία σε μιαρό πηγάδι Η Αγάπη απατά κι ερωτεύεται τον Άδη Έξω απλώνεται Θανάτου Σκοτάδι Χαστούκι στ’αστέρια και όχι άλλο χάδι Θραύση παντού κι η Θεογονία κεντάει παραγάδι Η δόνηση ουρλιάζει, τα πάντα σαρώνει Το όνειρο σβήνει, στο Χάος νεκρώνει Κρασί πηχτό που κανείς δε νερώνει Η πτώση του κόσμου κι ο αγέρας πικρός Χολή σταλάζει κι ο νους ολούθε μικρός Ο Ήλιος φωνάζει ο Θεός, ο Θεός όλων είναι νεκρός Θρήνος παντού. τα μούτρα χάμω στο πάτωμα Τα δάκρυα καυτά, το χώμα ένα ολοκαύτωμα Βουλιάζει ο Σταυρός, προαίσθημα ανθίζει άγριο Μάνα μην κλαις, δε θα’ρθει πια το αύριο Coming Soon: Δυάς 2 On the 4th of May