Carbon-based Lifeforms

«Μια χούφτα στάχτη, ναι, ο Αιμίλιος του Rousseau. Η ζωή του όλη, στη μανία πετάμενη μιας φωτιάς π’ άναψε σ’ άγρια πόλη. Αποκαΐδια τα μύρια λάθη, ένας καπνός πηχτός, μαύρος αποπνιχτικός τα πάθη. Μια χούφτα στάχτη, ναι, ο Αιμίλιος του Rousseau.»  Από πάνω, η αβάσταχτη ελαφρότητα, κι από κάτω, η αβάσταχτη βαρύτητα τού άνθρακα.* Δύο ακραίες καταστάσεις, τόσο μακριά, μα τόσο, απ’ την άλλη πάλι, κοντά η μια στην άλλη. Η στάχτη από πάνω, ένα βιβλίο που γράφτηκε κάποτε από ένα χέρι. Το χέρι τούτο που κρατά τη στάχτη, θα μπορούσε να κρατά μία ιδέα ή το χέρι αυτό που την έκανε πραγματικότητα, φέρνοντάς την κάτω εδώ, από κόσμους, που είπε ο Πλάτων, επουράνιους. Μεταξύ αυτών των δυο εκφράσεων τού άνθρακα, μια πρόθεση αθέατη στο μεσοδιάστημα μυστήρια ενεργεί. Η αόρατη φύση τής ενέργειάς της, καθορίζει και την τελική μορφή. Μια χούφτα στάχτη ο Αιμίλιος του Rousseau ή μια παλάμη σ’ επαφή; Σε διεμπλοκή με μία άλλη, δημιουργώντας, από πρόθεση αγαθή, το ισχύς εν τη ενώσει;